Υπάρχουν βραδιές που δεν μετριούνται με τρόπαια.
Δεν μπαίνουν σε βιτρίνες, ούτε γράφονται με χρυσά γράμματα στα επετειακά λευκώματα. Κι όμως, είναι αυτές που καθορίζουν τι σημαίνει μια ομάδα για τον κόσμο της.
Η πρόκριση του ΟΦΗ μέσα στην OPAP Arena απέναντι στην ΑΕΚ είναι μια τέτοια βραδιά. Μια στιγμή καθαρής ποδοσφαιρικής αλήθειας. Μια σελίδα που γράφτηκε με ιδρώτα, πίστη και χαρακτήρα και που θα μείνει χαραγμένη σε όσους τη βίωσαν.
Ο ΟΦΗ δεν βρέθηκε εκεί για να «αντέξει». Βρέθηκε για να διεκδικήσει. Δεν περίμενε το λάθος του αντιπάλου, δεν κλείστηκε, δεν έκλεψε τη στιγμή. Την κέρδισε. Με σχέδιο, με δουλειά και με απόλυτη αγωνιστική πειθαρχία. Μια ομάδα καλοστημένη, μαχητική, αποφασισμένη να παλέψει κάθε φάση σαν να είναι η τελευταία.
Και όταν ήρθε η στιγμή, ήρθε γιατί το άξιζε.
Αυτή η πορεία δεν ξεκίνησε τυχαία. Το Super Cup αποτέλεσε τον σπινθήρα. Εκεί ο ΟΦΗ έμαθε ξανά να πιστεύει. Πήρε ρυθμό, πήρε αυτοπεποίθηση, κοίταξε στα μάτια έναν «μεγάλο» και κατάλαβε πως μπορεί. Από εκεί και πέρα, οι νίκες και η ιστορική πρόκριση ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας που δούλευε σε άλλη ταχύτητα, όταν οι υπόλοιποι ακόμα έψαχναν ισορροπία.
Σε αυτό το ταξίδι ξεχώρισαν πολλοί. Παίκτες που έβαλαν το σώμα τους μπροστά, που έτρεξαν, που πάλεψαν, που δεν λύγισαν. Άλλοι με εντυπωσιακές εμφανίσεις, άλλοι με αθόρυβη αλλά ανεκτίμητη προσφορά. Όμως πάνω απ’ όλα, ξεχώρισε το σύνολο.
Και στο κέντρο αυτού του συνόλου, υπάρχει ένα όνομα.
Χρήστος Κόντης.
Ο άνθρωπος που πήρε έναν ΟΦΗ πληγωμένο και τον μετέτρεψε σε ομάδα με ταυτότητα. Που έδωσε ρόλους, έδωσε πίστη, έδωσε ποδοσφαιρικό νόημα σε μια σεζόν που έμοιαζε χαμένη. Που έκανε τους παίκτες να πιστέψουν ξανά στους εαυτούς τους και τον κόσμο να αναγνωρίσει ξανά την ομάδα του.
Αυτό που ζει σήμερα ο ΟΦΗ έχει υπογραφή. Και αυτή η υπογραφή δεν σβήνει.
Τώρα είναι ώρα να το χαρούμε. Να το κρατήσουμε μέσα μας. Και όταν έρθει ξανά η ώρα της μάχης, τότε ναι… θα τα ξαναπούμε. Γιατί αυτή η ομάδα, όταν φτάνει ως εδώ, ξέρει καλά πώς παίζονται τα μεγάλα παιχνίδια.
