Σαν σήμερα πριν από 94 χρόνια ιδρύθηκε ο Γυμναστικός Σύλλογος “Ο Εργοτέλης” στις 7 Αυγούστου του 1929.
Η απόφαση για την ίδρυση του σωματείου πάρθηκε από μια ομάδα ανθρώπων που άνηκαν στις μεσαίες κοινωνικές τάξεις. Οι ιδρυτές του Εργοτέλη ήταν πνευματικοί άνθρωποι, οι οποίοι σκεφτόταν για μεγάλο διάστημα την δημιουργία ενός σωματείου το οποίο θα αντιπροσώπευε ριζοσπαστικές για την εποχή αντιλήψεις και θα ήταν η γέφυρα ανάμεσα στον αθλητισμό με τον κλασικισμό, τον φεμινισμό, τη φυσιολατρία και γενικά το προοδευτικό κίνημα της εποχής.
Ο πρώτος πρόεδρος του συλλόγου ήταν ο Δημήτρης Μαλαγαρδής.Η επιλογή του ονόματος έγινε με γνώμονα τη διασύνδεση του σωματείου με τις αξίες του Ολυμπισμού αλλά και τις προοδευτικές αντιλήψεις στις οποίες οι ίδιοι ήταν πιστοί. Παράλληλα επιθυμούσαν να τιμήσουν τον αρχαίο Κνώσιο Ολυμπιονίκη Εργοτέλη, ο οποίος λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων είχε εξοριστεί από τη πόλη-κράτος της Κνωσού και είχε μεταβεί στη περιοχή της Ιμέρας, στη Σικελία.
Τα χρόνια περνάνε και ο σύλλογος είναι πάρα πολύ δραστήριος σε κοινωνικό επίπεδο, μιας και οργάνωνε τακτικά χορούς, φυσιολατρικές εκδρομές, όπως επίσης και περιηγητικές εκδηλώσεις, δίνοντας την ευκαιρία στους Ηρακλειώτες να συμμετάσχουν σε αυτές. Παρόλα αυτά αντιμετωπίζει και αρκετά προβλήματα. Όταν επιβάλλεται το καθεστώς της δικτατορίας του Μεταξά, ο Εργοτέλης είναι ανενεργός. Το 1937 γίνονται τα πρώτα βήματα από φίλους του σωματείου για να τεθεί ξανά σε λειτουργιά ο σύλλογος .
Οι κακουχίες λόγω σημαντικών ιστορικών γεγονότων, όπως ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν σταματούν. Η ομάδα όμως τα καταφέρνει και επιβιώνει. Οι τοπικές αρχές «πετούν» πληθώρα εμποδίων, όπως για παράδειγμα η απόπειρα κατάσχεσης της έδρας του σωματείου το 1950. Το ΙΚΑ διεκδίκησε την έκταση που έκτισε ο Εργοτέλης το γηπέδου του, με σκοπό να κατασκευάσει τα γραφεία του. Η αντίδραση του σωματείου ήταν άμεση, έστειλε επιστολές διαμαρτυρίας προς το υπουργείο γεωργίας και παιδείας. Σε αυτές τις επιστολές τονίζει τη νόμιμη χρήση του χώρου, καθώς και τις δαπάνες που είχε κάνει για να τον διαμορφώσει κατάλληλα. Επιπλέον επικρίνει τις κινήσεις που έγιναν από τα στελέχη του ΙΚΑ καθώς με βάση τις επιστολές θα στερούσαν το δικαίωμα άθλησης από τη νεολαία της πόλης. Το γεγονός αυτό σχολιάστηκε έντονα και από τον Κρητικό, αλλά και από τον Αθηναϊκό τύπο και προκάλεσε διάφορες αντιδράσεις. Το 1951, ενώ τα έργα στο γήπεδο βρισκόταν σε προχωρημένο στάδιο η στρατιωτική υπηρεσία του Ηρακλείου προέβηκε στην κατάληψη του γηπέδου. Μάλιστα το χρησιμοποίησε ως αποθήκη υγρών καύσιμων.
Η πράξη σχολιάστηκε αυτή έντονα από τους πολίτες του Ηρακλείου. Σε όλους έκανε εντύπωση η κίνηση αυτή κατά του σωματείου, το οποίο συνέβαλλε θετικά στην κοινωνική και αθλητική ζωή της πόλης. Η κατάληψη του γηπέδου διήρκησε μέχρι και το 1954, τότε ο σύλλογος μετά από διαπραγματεύσεις επιστρέφει στο γήπεδο του.
Επόμενη περίοδος που ταλαιπωρείται ο σύλλογος είναι εκείνη της Χούντας, για την οποία έχω αναφερθεί αναλυτικά σε προηγούμενο άρθρο αφιέρωμα, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε ακολουθώντας το παρακάτω σύνδεσμο «Οι Στραβαγκάντι του Ηρακλείου»
Από τη πτώση της δικτατορίας και μετά η πορεία της ομάδας ήταν ανοδική. Αποκορύφωμα ήταν η άνοδος στην Α εθνική το 2004, αλλά και η παραμονή για εννέα αποσπασματικές και συνεχόμενες χρονιές στη κατηγορία αυτή. Τη σημερινή εποχή ο σύλλογος βρίσκεται στο Α τοπικό Ηρακλείου. Πρόσφατα πραγματοποιήθηκαν εκλογές, από τις οποίες προέκυψε νέο Διοικητικό Συμβούλιο, πρόεδρος του οποίου είναι η Βαγγελιώ Χατζηπάνου-Γιαννουλάκη, που διαδέχθηκε τον Γιώργο Στειακάκη.
