Μια συνέντευξη ζωής για τον αθλητισμό, την πειθαρχία και τους ανθρώπους που δεν τα παρατούν
Υπάρχουν άνθρωποι που κερδίζουν τίτλους.
Και υπάρχουν άνθρωποι που κερδίζουν πρώτα τον ίδιο τους τον εαυτό.
Ο Σταύρος Κορασάνης ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Ένα παιδί γεμάτο ενέργεια, που μεγάλωσε παίζοντας ποδόσφαιρο στις αλάνες και αναζητώντας έναν δρόμο να εκφράσει τη φλόγα που έκαιγε μέσα του. Έναν δρόμο που δεν του χαρίστηκε, αλλά τον κατέκτησε με πειθαρχία, ιδρώτα και αμέτρητες ώρες σιωπηλής δουλειάς.
Το γυμναστήριο δεν έγινε απλώς χώρος άσκησης. Έγινε σχολείο ζωής. Εκεί χτίστηκε όχι μόνο ένα δυνατό σώμα, αλλά ένας χαρακτήρας που έμαθε να αντέχει, να σηκώνεται, να μην φοβάται το δύσκολο και να συνεχίζει, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν βαριά.
Από την πρώτη σκηνή στο Αστόρια το 2000 μέχρι τις διεθνείς διοργανώσεις, από τον πρωταθλητισμό μέχρι τη δημιουργία του 2B-Fit, ο Σταύρος Κορασάνης κουβαλά μια διαδρομή γεμάτη στιγμές, θυσίες, φόβους και δικαίωση. Μα πάνω απ’ όλα, κουβαλά μια βαθιά πίστη στον άνθρωπο και στη δύναμη της καθημερινής προσπάθειας.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά με ειλικρίνεια για τα πρώτα βήματα, τις δυσκολίες, τις μεγάλες στιγμές, αλλά και για εκείνους που θεωρεί τους πραγματικούς πρωταθλητές: τους ανθρώπους που παλεύουν κάθε μέρα να γίνουν λίγο καλύτεροι από χθες.
Η συνέντευξη
– Σταύρο, πώς μπήκε ο αθλητισμός στη ζωή σου και πώς από το ποδόσφαιρο οδηγήθηκες τελικά στο γυμναστήριο;
Ήμουν ένα πολύ δραστήριο και αθλητικό παιδί. Εκείνη την εποχή παίζαμε ποδόσφαιρο κυρίως στο σχολείο και στις αλάνες. Οι γονείς τότε δεν είχαν τη νοοτροπία που έχουν σήμερα να τρέχουν τα παιδιά σε αθλητικές δραστηριότητες. Μετά από πολλές άκαρπες παρακλήσεις στον πατέρα μου να με γράψει σε κάποιο ποδοσφαιρικό σωματείο, πήρα την απόφαση να πάω σε ένα γυμναστήριο κοντά στο πατρικό μου. Η φλόγα έκαιγε μέσα μου. Κάτι έπρεπε να κάνω.
– Θυμάσαι το συναίσθημα των πρώτων προπονήσεων στο Health and Fitness στον Πόρο;
Ήταν ένα υπέροχο συναίσθημα. Να ανακαλύπτεις καθημερινά τι δυνατότητες έχει το σώμα σου, να φτάνεις τα όριά σου και να τα ξεπερνάς. Τότε δεν έχτιζα μόνο το σώμα μου, αλλά και κάτι άλλο που δεν το είχα συνειδητοποιήσει ακόμη: τον χαρακτήρα μου.
– Το 2000 κερδίζεις την 1η θέση στο Mr Κρήτη Εφήβων. Εκεί κατάλαβες ότι αυτός είναι ο δρόμος σου;
Ήταν δύσκολο για ένα ντροπαλό παιδί να ανέβει στη σκηνή. Οι προβολείς με τύφλωσαν, έτρεμα. Όμως πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους φόβους μας. Μετά το αρχικό σοκ ήρθε το χειροκρότημα του κόσμου σαν μια ζεστή αγκαλιά. Εκεί ένιωσα μια ευφορία που δεν περιγράφεται και κατάλαβα ότι αυτός ήταν ο δρόμος μου.
– Πόσο δύσκολο ήταν να συνδυάσεις σχολείο, πειθαρχία και πρωταθλητισμό;
Πολύ δύσκολο, κυρίως στη διατροφή. Πήγαινα σχολείο με τα ταπεράκια μου, κοτόπουλο, ρύζι, αυγά. Ζητούσα άδεια από τον καθηγητή να φάω. Ήμουν καλός μαθητής και υπήρχε κατανόηση. Οι έξοδοι υπήρχαν, αλλά στο μηχανάκι υπήρχε πάντα και το γεύμα.
– Τι είναι πιο δύσκολο στο bodybuilding;
Η ψυχολογία. Φέρνεις το σώμα σου στα όρια σωματικά και πνευματικά. Χρειάζεται πειθαρχία και –ίσως ακούγεται παράξενο– μια απαραίτητη «δόση παιδικού τραύματος», που σε κάνει να μην τα παρατάς όταν όλα σου λένε να σταματήσεις.
– Ποια στιγμή έχεις πιο έντονα χαραγμένη μέσα σου;
Την πρώτη μου εμφάνιση στη σκηνή, στις 17 Μαΐου 2000, στο Αστόρια, μπροστά στο κοινό της πόλης μου, στο Ηράκλειο.
– Πόσο διαφορετικές είναι οι διεθνείς διοργανώσεις;
Η διαφορά είναι στην οργάνωση και την τήρηση χρονοδιαγραμμάτων. Παρ’ όλα αυτά, και στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια γίνεται πολύ καλή δουλειά.
– Το 2005 ανοίγετε με τη σύζυγό σου το 2B-Fit. Τι σημαίνει αυτός ο χώρος για σένα;
Είναι το πρώτο μας παιδί. Εκεί στεγάστηκε το όνειρό μας. Τα παιδιά μας μεγάλωσαν κυριολεκτικά μέσα στο γυμναστήριο. Ξεκινήσαμε οι δυο μας και σήμερα είμαστε μια οικογένεια με τρία παιδιά.
– Τι σου δίνει μεγαλύτερη ικανοποίηση;
Να βλέπω απλούς ανθρώπους να πετυχαίνουν καθημερινούς στόχους. Να ανεβαίνουν μια σκάλα, να σηκώνονται εύκολα από το κρεβάτι, να αγκαλιάζουν το παιδί ή το εγγόνι τους. Αυτή η ευγνωμοσύνη είναι μεγαλύτερη από κάθε τίτλο.
– Τι θα έλεγες σε κάποιον που φοβάται να ξεκινήσει γιατί “είναι αργά”;
Ποτέ δεν είναι αργά. Σήκω από τον καναπέ και κάνε κάτι. Βρες τι σου αρέσει και κάν’ το συστηματικά. Η άσκηση είναι το πιο δυνατό όπλο ενάντια στο γήρας.
– Η μία συμβουλή που θα έδινες σε έναν νέο άνθρωπο;
Μην φοβάσαι.
Μην φοβάσαι να αποτύχεις.
Η πραγματική αποτυχία είναι να μην προσπαθήσεις.
