Σε έναν χώρο που για χρόνια ανήκε – τουλάχιστον στερεοτυπικά – στους άνδρες, εκείνη δεν μπήκε για να αποδείξει ότι μπορεί. Μπήκε γιατί το ένιωθε.
Η Άννα Τυρακή δεν είναι απλώς ένα διοικητικό στέλεχος. Είναι ένα κομμάτι της ψυχής του Μοχού. Μια παρουσία που εδώ και δύο δεκαετίες δεν έλειψε ποτέ. Στα εύκολα, αλλά κυρίως στα δύσκολα. Στις στιγμές της δόξας, αλλά και σε εκείνες που η ομάδα πάλευε για να σταθεί όρθια.
Γιατί ο Μοχός για εκείνη δεν ήταν ποτέ απλά μια ομάδα. Ήταν – και είναι – τρόπος ζωής.
Έζησε την ομάδα στα καλύτερά της. Την είδε να πέφτει. Την κράτησε ζωντανή όταν όλα έμοιαζαν να γκρεμίζονται. Και μαζί με τον σύζηγο Στέλιο Λαδουκάκη, δεν δίστασε να πάρει ευθύνη, να σηκώσει βάρος και να ξεκινήσει ξανά από την αρχή.
Σε έναν χώρο απαιτητικό, σκληρό και πολλές φορές δύσκολο για μια γυναίκα, στάθηκε με αξιοπρέπεια, επιμονή και πίστη. Χωρίς να ζητήσει κάτι παραπάνω. Χωρίς να ψάξει επιβεβαίωση. Μόνο με έργα.
Και σήμερα, βλέποντας τον Μοχό ξανά δυνατό, οργανωμένο και ανταγωνιστικό, μπορεί να χαμογελά. Όχι γιατί δικαιώθηκε απέναντι στους άλλους. Αλλά γιατί δεν πρόδωσε ποτέ αυτό που πίστεψε.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο Μοχός δεν είναι απλά μια ομάδα.
Είναι οι άνθρωποί του.
Και η Άννα Τυρακή είναι ένας από αυτούς που τον κράτησαν ζωντανό.
Αν γυρίσουμε χρόνια πίσω, τι είναι αυτό που θυμάσαι πιο έντονα από τον Μοχό εκείνης της εποχής;
Αν γυρίσουμε χρόνια πίσω στον τότε Μοχό, δεν είναι μόνο ότι «είχαμε τους καλύτερους παίκτες», αλλά το σύνολο που είχε δημιουργηθεί. Υπήρχε μια ομάδα δεμένη, με παίκτες που μπορεί να ήταν πολύ καλοί ποιοτικά, αλλά κυρίως είχαν πάθος, ψυχή και τρομερή χημεία μεταξύ τους. Αυτό έκανε τη διαφορά. Δεν έπαιζαν σαν μονάδες, έπαιζαν σαν ένα. Γι’ αυτό και εκείνη η εποχή έμεινε αξέχαστη – γιατί ήταν μια ομάδα που δύσκολα αντιμετώπιζες.
Υπήρξε στιγμή που ένιωσες ότι αυτό που κάνεις δεν αναγνωρίζεται όσο θα έπρεπε;
Υπάρχουν περίοδοι που δίνεις χρόνο, ενέργεια και ψυχή, αλλά οι άλλοι δεν βλέπουν την προσπάθεια. Πολλές φορές η αναγνώριση έρχεται αργότερα. Το σημαντικό είναι να ξέρεις εσύ τι προσφέρεις και να συνεχίζεις με συνέπεια.
Ποια ήταν η πιο δύσκολη περίοδος που έζησες με την ομάδα;
Η απότομη πτώση. Από τα ψηλά στα χαμηλά. Υπήρχαν στιγμές που δεν είχαμε να πληρώσουμε ούτε τη διαιτησία. Αφήναμε τις ταυτότητες στον διαιτητή για να ξεκινήσει το παιχνίδι και πηγαίναμε στα καφενεία του χωριού για να μαζέψουμε χρήματα.
Υπήρξε στιγμή που είπες «δεν αντέχω άλλο»;
Δεν θα έλεγα «όταν το πεις», αλλά όταν το νιώσεις. Όλοι ξέρουμε τα όριά μας. Πρέπει να σεβαστείς τον εαυτό σου και να κάνεις μια παύση. Υπάρχουν στιγμές έντασης που σε παρασύρουν, αλλά όταν καθαρίσει το μυαλό θυμάσαι ξανά τον στόχο που έχεις θέσει.
Τι ήταν αυτό που σε κράτησε
Η αγάπη και το πείσμα για αυτό που κάνω. Όταν αγαπάς πραγματικά κάτι, δύσκολα το αφήνεις. Και φυσικά, οι άνθρωποι που πίστεψαν σε μένα, έστω και λίγοι. Μερικές φορές αρκεί ένας άνθρωπος για να σου δώσει τη δύναμη να συνεχίσεις.
Τι σημαίνει για σένα το ότι ο Μοχός όχι μόνο επέστρεψε, αλλά πρωταγωνιστεί;
Ο Μοχός δεν είχε χαθεί ποτέ. Κάποιες συγκυρίες σε κάνουν να παίξεις σε μικρότερες κατηγορίες – δεν είναι κακό, είναι εμπειρία. Σημασία έχει ότι δεν διαλύθηκε σαν σωματείο. Για τη φετινή ομάδα θα πω ότι «το γλυκό έδεσε». Ο προπονητής, ο Άρης Μαυρογιαννάκης, έχει… αστέρι Michelin και τα «υλικά» – οι παίκτες – είναι εκλεκτά. Όλα ξεκινούν και τελειώνουν στα αποδυτήρια. Δεν υπάρχει το «εγώ», υπάρχει το «εμείς».
Νιώθεις δικαίωση για όλα αυτά τα χρόνια;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ:
Ναι, σίγουρα. Όχι γιατί ήρθε η αναγνώριση από τους άλλους, αλλά γιατί ξέρω μέσα μου ότι δεν τα παράτησα. Πέρασα δυσκολίες, αμφισβητήθηκα, αλλά μέσα από όλα αυτά έγινα πιο δυνατή και απέδειξα πρώτα στον εαυτό μου ότι μπορώ.
Πόσο δύσκολο είναι να συνδυάζεις οικογένεια και ποδόσφαιρο;
Όταν αγαπάς και τα δύο, βρίσκεις τρόπο και χρόνο να τα συνδυάσεις. Δεν σου κρύβω ότι δύο φορές την εβδομάδα το γήπεδο του ΠΟΑ είναι σημείο συνάντησης όλης της οικογένειας.
Με τον Στέλιο Λαδουκάκη υπάρχουν στιγμές που «κουβαλάτε» την ομάδα και στο σπίτι;
Είμαστε 13 χρόνια μαζί ως ανδρόγυνο. Ως οικογένεια είμαστε μια χαρά. Ως ομάδα, όμως, είμαστε διαφορετικοί χαρακτήρες – και οι δύο δυναμικοί. Υπάρχουν διαφωνίες, άλλες φορές έντονες, άλλες πιο ήπιες, αλλά πάντα βρίσκουμε τη χρυσή τομή. Το κοινό είναι ότι θέλουμε το καλό της ομάδας.
Το γήπεδο και οι υποδομές του Μοχού έχουν αλλάξει επίπεδο. Πόσο κόπο κρύβεται πίσω από αυτό;
Πλέον δεν το βλέπουμε σαν γήπεδο, αλλά σαν δεύτερο σπίτι. Και το θεωρούμε έτσι γιατί όλοι – διοίκηση και φίλαθλοι – δουλεύουμε με τα χέρια μας. Άλλος βάφει, άλλος επισκευάζει, άλλος βοηθά όπου χρειάζεται. Και όλα αυτά αφιλοκερδώς. Υπάρχει ακόμα φιλότιμο.
Τι σημαίνει για σένα να ακούς θετικά σχόλια ακόμα και από αντιπάλους;
«Τα αγαθά κόποις κτώνται». Ανταμείβονται οι κόποι μας και μας δίνει δύναμη να συνεχίζουμε.
Πόσο δύσκολο είναι για μια γυναίκα να σταθεί σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο; Ένιωσες ποτέ ότι έπρεπε να αποδείξεις περισσότερα;
Όχι. Δεν μπήκα στο ποδόσφαιρο για να αποδείξω κάτι σε κανέναν, παρά μόνο στον εαυτό μου. Μου άρεσε πάντα και είπα «γιατί όχι;». Σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο υπάρχουν στερεότυπα και δυσκολίες, αλλά με αυτοπεποίθηση, επιμονή και σωστή στήριξη μπορείς να σταθείς. Με τον καιρό τα πράγματα αλλάζουν και η παρουσία γυναικών γίνεται όλο και πιο φυσική.
Τι είναι αυτό που έχει αλλάξει στον Μοχό τα τελευταία χρόνια και τον κάνει να ξεχωρίζει;
Είναι ένα υγιές σωματείο σε όλα τα επίπεδα. Η καλύτερη διαφήμιση είναι οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές μας.
Ποιο είναι το «μυστικό» της οργάνωσης που όλοι σχολιάζουν;
Αν στο πω, δεν θα είναι πια μυστικό! Όποιος θέλει, μπορεί να έρθει στην ομάδα να το δει από κοντά.
