Αν κάτι ξεχώρισε από το φετινό πρωτάθλημα της Super League ήταν η εξαιρετική παρουσία των Ελλήνων προπονητών στους πάγκους όσων ομάδων τους εμπιστεύτηκαν και οι επιτυχίες που σημείωσαν μέσα στη σεζόν.
Ξεκινώντας από τον Χρήστο Κόντη όπου παρέλαβε έναν διαλυμένο ΟΦΗ στα τέλη Οκτωβρίου του 2025 και υπό την σκιά του υποβιβασμού και επτά μήνες αργότερα του χάρισε ένα Κύπελλο Ελλάδος μετά από 39 χρόνια απέναντι στον ΠΑΟΚ και τον τερμάτισε στην 7η θέση σε μια χρονιά που στην κυριολεξία γράφεται σε βιβλίο προπονητικής και πρέπει να διδάσκεται για το πως ένας προπονητής μπορεί να αλλάξει την μοίρα μιας ομάδας απλά και μόνο με την δουλειά και την προσήλωση του.
Ακολουθεί ο Νίκος Παπαδόπουλος που από πέρυσι είχε δείξει κάποια δείγματα γραφής στον Λεβαδειακό και στο τσακ δεν μπήκε στο 5-8. Ο έμπειρος τεχνικός έφτιαξε μια ομάδα που χαιρόσουν να την βλέπεις μέσα στο γήπεδο χτίζοντας την καλύτερη επίθεση στο πρωτάθλημα με 63 τέρματα αφήνοντας πίσω όλη την τετράδα του Big 4, και κυνήγησε μέχρι και 2-3 αγωνιστικές πριν την λήξη της κανονικής περιόδου την είσοδο της στην πρώτη τετράδα. Τελικά κατέλαβε την 6η θέση στο πρωτάθλημα που είναι και η καλύτερη στην ιστορία της ομάδας του Λεβαδειακού και αυτό από μόνο του λέει πολλά.
Άλλη κλασική περίπτωση Έλληνα προπονητή που πέτυχε ένα ποδοσφαιρικό θαύμα από το πουθενά είναι αυτή του Γιώργου Αντωνόπουλου στον Αστέρα Τρίπολης. Ο 45χρονος τεχνικός αφού έδειξε τα διαπιστευτήρια του στη Super League 2 με την εξαιρετική πορεία του Aστέρα Aktor B΄ όπου τον πήγε στα πλέϊ οφ ανόδου στον όμιλο του , στις 3 Απριλίου σε μια απόφαση που θεωρήθηκε αρχικά ότι ο Αστέρας πετάει λευκή πετσέτα στη μάχη του υποβιβασμού ανέλαβε μια αποστολή αυτοκτονίας γιατί τέτοια έμοιαζε να κρατήσει την ομάδα της Αρκαδίας για 20η συνεχόμενη σεζόν στη Super League. Kαι το κατάφερε αυτό μια αγωνιστική πριν το τέλος έχοντας για απολογισμό 4 νίκες, 4 ισοπαλίες και 3 ήττες μαζεύοντας συνολικά μια αγωνιστική πριν το φινάλε 16 πόντους.
Τελευταία περίπτωση Έλληνα προπονητή που πήρε μια σμπαραλιασμένη ομάδα και την έκανε έστω και στο τέλος να παίζει ελκυστικό ποδόσφαιρο είναι ο Μιχάλης Γρηγορίου. Ο 52χρονος τεχνικός ανέλαβε τον Άρη στις 26 Φεβρουαρίου στη θέση του πολλά βαρύ Χιμένεθ και απέδειξε ότι τα ονόματα και μόνο δεν κάνουν ένα προπονητή. Ο Γρηγορίου δούλεψε μεθοδικά γνωρίζοντας ότι χάθηκε νωρίς ο στόχος του Ευρωπαϊκού εισιτηρίου με την κατάκτηση του Κυπέλλου από τον ΟΦΗ αλλά παρουσίασε στα πλέϊ οφ κυρίως έναν Άρη ελκυστικό που έπαιξε ωραίο ποδόσφαιρο όπως θα ήθελαν να τον βλέπουν και οι φίλοι του όλη τη σεζόν καταφέρνοντας έστω και την τελευταία στιγμή να κατακτήσει την τιμητική 5η θέση στο πρωτάθλημα.
Το ηθικό δίδαγμα λοιπόν της φετινής Super League είναι ότι οι Ελληνικές ομάδες θα πρέπει να δείχνουν πολύ μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στους Έλληνες προπονητές. Όσες τους εμπιστεύτηκαν άλλωστε φέτος τους δικαίωσαν απόλυτα.
