Πριν από λίγες ημέρες είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω στη Θεσσαλονίκη μαζί με τα παιδιά της Ακαδημίας του ΠΟΑ.
Πηγαίνοντας, σκεφτόμουν τους αγώνες, τις εμπειρίες και τις εικόνες που θα αποκόμιζαν τα παιδιά μέσα από το ποδόσφαιρο. Επιστρέφοντας όμως στο Ηράκλειο, κατάλαβα πως το μεγαλύτερο κέρδος δεν είχε καμία σχέση με τα αποτελέσματα.
Είχε σχέση με τα ίδια τα παιδιά.
Ζούμε σε μια εποχή όπου τα κινητά τηλέφωνα, τα tablet και οι οθόνες καταλαμβάνουν ολοένα και περισσότερο χώρο στην καθημερινότητα των παιδιών. Οι πραγματικές παρέες μειώνονται, οι ώρες παιχνιδιού στις γειτονιές λιγοστεύουν και η κοινωνικοποίηση πολλές φορές γίνεται μέσα από μια οθόνη.
Γι’ αυτό και ο αθλητισμός είναι σήμερα πιο σημαντικός από ποτέ.
Στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού είδα παιδιά να μοιράζονται στιγμές, να γελούν, να συζητούν, να πειράζουν το ένα το άλλο, να δημιουργούν φιλίες. Τα είδα να στενοχωριούνται μετά από μια ήττα και λίγα λεπτά αργότερα να στηρίζουν ο ένας τον άλλον.
Τα είδα να λειτουργούν σαν ομάδα.
Και αυτό είναι κάτι που δεν διδάσκεται εύκολα.
Το ποδόσφαιρο δεν μαθαίνει μόνο στα παιδιά να δίνουν μια πάσα ή να πετυχαίνουν ένα γκολ. Τα μαθαίνει να συνεργάζονται, να σέβονται, να περιμένουν τη σειρά τους, να ακούν, να προσπαθούν και να παλεύουν για έναν κοινό στόχο.
Τα μαθαίνει να βάζουν το «εμείς» πάνω από το «εγώ».
Κάποια από αυτά τα παιδιά ίσως γίνουν καλοί ποδοσφαιριστές. Κάποια ίσως όχι. Στο τέλος όμως αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό.
Το πιο σημαντικό είναι να γίνουν σωστοί άνθρωποι.
Άνθρωποι που θα ξέρουν να συνεργάζονται, να σέβονται τον διπλανό τους, να αποδέχονται την ήττα, να χαίρονται τη νίκη χωρίς αλαζονεία και να συνεχίζουν να προσπαθούν όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουν.
Αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα που προσφέρει ο αθλητισμός.
Και αυτό ακριβώς κατάλαβα βλέποντας τα παιδιά της Ακαδημίας του ΠΟΑ σε αυτό το ταξίδι.
Γιατί τελικά, το πιο σημαντικό δεν είναι το ποδόσφαιρο.
Είναι οι άνθρωποι που διαμορφώνει μέσα από αυτό.
