Η ξεχωριστή αφιέρωση που έκανε ο Γιάννης Ταουσιάνης στον αδερφό του τον Ιδομενέα που έχει φύγει πριν μερικά χρόνια από την ζωή σε νεαρή ηλικία λόγω προβλήματος στην καρδιά ήταν ένα γεγονός που σημάδεψε την ομιλία του πρώην τεχνικού του Λεβαδεικού στο περιθώριο της χθεσινής του βράβευσης ως κορυφαίος προπονητής για τον Νότιο Όμιλο της Super League 2 με την ομάδα της Βοιωτίας με την οποία κατέκτησε και την άνοδο στη Super League.
Aναλυτικά η ομιλία του Γιάννη Ταουσιανη στα χθεσινά βραβεία του ΠΣΑΠΠ:
“Θα ήθελα να ξεκινήσω εκφράζοντας τον θαυμασμό μου στους συμμετέχοντες της πρώτης βράβευσης στον Αραούχο και την οικογένεια του Άλκη που παρά τον πόνο τους μας δείχνουν τον δρόμο που πρεσβεύει ο αθλητισμός και τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε όλοι μας και ειδικά το ποδόσφαιρο. Για εμένα είναι μια μεγάλη τιμή αυτό το βραβείο και πάνω απ΄όλα θέλω να ευχαριστήσω τους ποδοσφαιριστές και αισθάνομαι ότι όλοι μας έχουμε ένα χρέος απέναντι σε αυτά τα παιδιά και πρέπει να κάνουμε τα πάντα όλοι οι θεσμοί για να τους δώσουμε καλύτερες συνθήκες και ένα καλύτερο δομημένο πρωτάθλημα γιατί πραγματικά το αξίζουνε. Είναι ο πυρήνας του ποδοσφαίρου και χωρίς αυτούς κανένας θεσμός δεν υφίσταται, Ευχαριστώ τον Λεβαδειακό για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε σε μια απαιτητική χρονιά και όλα τα μέλη της ομάδας για την άψογη συνεργασία που είχαμε και φυσικά τους ποδοσφαιριστές , ένα γκρουπ που το σέβομαι και το εκτιμώ απεριόριστα γιατί μου χάρισαν πάρα πολύ όμορφες στιγμές και με έκαναν να αισθανθώ χαρούμενος και ως προπονητής τους και ως άνθρωπος του ποδοσφαίρου με αυτά που έβλεπα στο γήπεδο. Είναι μια διάκριση που ανήκει εξίσου και στους άμεσους συνεργάτες μου τον Χρήστο τον Τσιακίρη και τον Γιώργο Γουνελά , και αυτό το βραβείο θέλω να το αφιερώσω σε κάποιους πολύ σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μου. Αρχικά στη σύζυγο μου και την κόρη μου οι οποίες είναι με μια βαλίτσα στο χέρι και σαν προπονητές αλλάζουν πόλεις και σχολεία για να μπορώ να υπηρετώ εγώ αυτό που αγαπάω , στους γονείς μου για το δρόμο αρχών και αξιών που μου δίδαξαν να πορεύομαι και τέλος σε έναν άνθρωπο που δεν τον έχω μαζί μου εδώ και χρόνια αλλά τον κουβαλάω κάθε μέρα μέσα μου , έναν άνθρωπο που με αγαπούσε υπερβολικά και αγαπούσε υπερβολικά και το ποδόσφαιρο και αυτός είναι ο αδερφός μου ο Ιδομενέας”
