Ένα πέναλτι, μία εκτέλεση, ένα τρόπαιο. Τη στιγμή που η πίεση είχε χτυπήσει «κόκκινο», ο Θανάσης Ανδρούτσος έδειξε την προσωπικότητα, την πνευματική δύναμη και την απόλυτη αυτοκυριαρχία ενός πραγματικού αρχηγού.
Το Super Cup είχε οδηγηθεί στη διαδικασία των πέναλτι και πλέον όλα βρίσκονταν στα πόδια του. Μία εύστοχη εκτέλεση χώριζε τον ΟΦΗ από τη δεύτερη κούπα του μέσα σε λίγους μήνες.
Εκείνη την ώρα η μπάλα «έκαιγε». Οι παλμοί είχαν φτάσει στα ύψη, η αγωνία είχε κυριεύσει το Παγκρήτιο και χιλιάδες φίλοι του ΟΦΗ περίμεναν με κομμένη την ανάσα.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό έντασης, όμως, ο Θανάσης Ανδρούτσος έμοιαζε να βρίσκεται στον δικό του κόσμο. Πήρε την μπάλα με ηρεμία, την έστησε στην άσπρη βούλα, πήρε τα απαραίτητα βήματα και κοίταξε την εστία. Χωρίς βιασύνη, χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς να επιτρέψει στο βάρος της στιγμής να τον επηρεάσει.
Σημάδεψε, εκτέλεσε υποδειγματικά, έστειλε την μπάλα στη μία πλευρά και τον τερματοφύλακα της ΑΕΚ στην άλλη. Αμέσως μετά, έστειλε έναν ολόκληρο κόσμο στα ουράνια.
Η συγκεκριμένη εκτέλεση δεν ήταν απλώς ένα εύστοχο πέναλτι. Ήταν μία στιγμή που συμπύκνωσε όλα όσα χαρακτηρίζουν τον αρχηγό του ΟΦΗ: πίστη στις δυνατότητές του, αυτοσυγκέντρωση, συναισθηματική ωριμότητα και τεράστια προσωπικότητα.
Όταν όλα γύρω του «φώναζαν», εκείνος παρέμεινε σιωπηλός και συγκεντρωμένος. Όταν οι υπόλοιποι ένιωθαν την καρδιά τους να χτυπά δυνατά, εκείνος διατήρησε καθαρό μυαλό. Και όταν η μπάλα έκαιγε, ο Ανδρούτσος ήταν… παγωμένος.
Ήταν η ψυχραιμία ενός αρχηγού και η εκτέλεση ενός ποδοσφαιριστή που γνώριζε ακριβώς τι έπρεπε να κάνει. Μία κίνηση, μία στιγμή και μία εικόνα που θα συνοδεύει για πάντα τη δεύτερη κούπα του ΟΦΗ μέσα σε λίγους μήνες.
