Πιστεύω πως πριν ένα παιδί μάθει να αγωνίζεται στο γήπεδο, έχει ήδη μάθει μέσα στην οικογένειά του τι σημαίνει να κερδίζει, να χάνει και να συγκρίνεται με τους άλλους.
Tης Φώφης Χατζηκωνσταντίνου
Αναρωτιέμαι πόσες φορές, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, του περνάμε το μήνυμα πως πρέπει να ξεχωρίζει για να είμαστε περήφανοι γι’ αυτό.
Πόσες φορές ένα «γιατί δεν έπαιξες καλύτερα;» πληγώνει περισσότερο από την ίδια την ήττα ή ένα «κοίτα το άλλο παιδί» γεννά την ανάγκη να αποδείξει πως αξίζει.
Ίσως τελικά να μη φοβάται τόσο να χάσει έναν αγώνα, όσο να απογοητεύσει εκείνους από τους οποίους περιμένει αποδοχή και αγάπη. Δεν πιστεύω πως οι γονείς το κάνουν από έλλειψη αγάπης.
Ίσως, όμως, μεταφέρουν άθελά τους τις δικές τους αγωνίες και προσδοκίες, μαθαίνοντας στα παιδιά να βλέπουν την επιτυχία του άλλου ως απειλή αντί ως έμπνευση.
Τι θέλουμε, τελικά, να μάθουμε στα παιδιά μας; Να νικούν τους άλλους ή να εξελίσσονται χωρίς να χάνουν τον σεβασμό τους προς αυτούς; Για μένα, η ομαδικότητα αρχίζει στο σπίτι.
Εκεί όπου το παιδί μαθαίνει να χαίρεται με τη χαρά του άλλου, να αποδέχεται τα λάθη του και να καταλαβαίνει πως η αξία του δεν εξαρτάται από μια νίκη.
Γιατί ένα παιδί που ξέρει πως θα το αγκαλιάσουμε ακόμη κι όταν χάσει, βρίσκει τη δύναμη να προσπαθεί χωρίς να φοβάται την αποτυχία.
Η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να μεγαλώσουμε παιδιά που θα βγαίνουν πάντα πρώτα, αλλά ανθρώπους που δεν θα χρειάζεται να νικούν τους άλλους για να αισθάνονται ότι αξίζουν.
