Να κρατάς την πρώτη σου νίκη στο πρωτάθλημα μέχρι το 95’ και να τη χάνεις από ένα απίστευτο γκολ του Αθανασίου, δεν είναι εύκολο να το διαχειριστείς.
Λογικό να είσαι πικραμένος, να σου κόβονται τα πόδια και να μη βρίσκεις διάθεση για πολλές κουβέντες και αναλύσεις.
Κι όμως, ο Γιώργος Αντωνόπουλος επέλεξε να αρχίσει τις δηλώσεις του με συγχαρητήρια στον ΟΦΗ. Για την ευρωπαϊκή του παρουσία, για όσα έχει πετύχει και για τη δουλειά που αποτυπώνεται στο γήπεδο. Τον χαρακτήρισε «ομάδα με αρχή, μέση και τέλος», αναγνωρίζοντας την αξία του αντιπάλου λίγα λεπτά μετά από ένα αποτέλεσμα που τον είχε πληγώσει.
Και δεν έμεινε εκεί. Απέφυγε να αποδώσει την εικόνα του αγώνα στην πιθανή κόπωση του ΟΦΗ, εξηγώντας ότι έτσι θα αδικούσε την προσπάθεια των δικών του ποδοσφαιριστών. Έδωσε στον αντίπαλο την αναγνώριση που θεωρούσε ότι άξιζε και στους παίκτες του τα εύσημα για όσα έκαναν.
Τον Γιώργο Αντωνόπουλο τον γνωρίζω προσωπικά από τη διαδρομή του στη Γ’ Εθνική, όταν βρισκόταν στον πάγκο του ΑΟ Υπάτου και ερχόταν στην Κρήτη ως αντίπαλος του ΠΟΑ και του Γιούχτα . Από τότε ξεχώριζαν το ήθος του και η προπονητική του ικανότητα.
Σήμερα, σε ένα διαφορετικό επίπεδο απαιτήσεων, έδειξε ξανά αυτά τα στοιχεία. Γιατί η αξία ενός προπονητή δεν αποτυπώνεται μόνο στο πλάνο και στο αποτέλεσμα. Φαίνεται και στον τρόπο που στέκεται μπροστά στην απογοήτευση, στον σεβασμό προς τον αντίπαλο και στην αναγνώριση της προσπάθειας των παικτών του.
Ο Αντωνόπουλος είχε κάθε λόγο να είναι πικραμένος. Και ακριβώς γι’ αυτό, τα λόγια του για τον ΟΦΗ είχαν ακόμη μεγαλύτερη αξία.
