Μια μεγάλη σελίδα στην ιστορία των Δειλινών, κλείνει. Ο Βαγγέλης Κεφαλούκος αποχωρεί από τον προεδρικό θώκο μιας ομάδας, την οποία κατάφερε να έχει σήμερα στην Α1 ΕΠΣΗ.
Έχοντας δώσει πολλά όλα αυτά τα χρόνια, πέρα από χρήματα, προσωπικό χρόνο, αγάπη, αφοσίωση, ήρθε η ώρα για το κύκνειο άσμα.
Ο ισχυρός άνδρας των πρασίνων πήρε την απόφαση να μη συνεχίσει, καθώς θεωρεί πώς τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή.
Το μήνυμα της αποχώρησής του, φορτισμένο συναισθηματικά, συγκινεί ακόμα και κάποιον που δεν γνωρίζει τις θυσίες που έχει κάνει για το σωματείο.
Διαβάστε το:
«Αγαπητοί φίλοι,
Σήμερα κλείνει για μένα ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο ζωής. Ένα κεφάλαιο που ξεκίνησε από τα παιδικά μου χρόνια μέσα στα γήπεδα, ως ποδοσφαιριστής, και συνεχίστηκε τα τελευταία 15 χρόνια από τη θέση του προέδρου της ομάδας και της Ακαδημίας του ΠΑΟ Δειλινών.
Η ομάδα αυτή δεν ήταν ποτέ απλώς ένας σύλλογος για μένα. Ήταν το δεύτερο σπίτι μου, η καθημερινότητά μου, οι χαρές, οι αγωνίες, οι φιλίες και οι αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής. Έδωσα ό,τι μπορούσα, με αγάπη, πάθος και ανιδιοτέλεια, έχοντας πάντα ως μοναδικό στόχο να βλέπω τα παιδιά της Ακαδημίας να προοδεύουν και τη μεγάλη ομάδα να συνεχίζει να αγωνίζεται με αξιοπρέπεια.
Όμως έρχεται μια στιγμή που πρέπει να κοιτάξεις την πραγματικότητα κατάματα. Μετά από τόσα χρόνια συνεχούς προσπάθειας, έχω κουραστεί. Οι δυσκολίες ολοένα και μεγαλώνουν και δυστυχώς η στήριξη που θα έπρεπε να υπάρχει από την Πολιτεία και τους αρμόδιους φορείς είναι ελάχιστη ή ανύπαρκτη. Χωρίς ουσιαστική βοήθεια, χωρίς πόρους και χωρίς τις απαραίτητες υποδομές, δυσκολεύομαι να δω ένα αισιόδοξο μέλλον για τον ερασιτεχνικό αθλητισμό και για τα σωματεία που παλεύουν καθημερινά να κρατηθούν ζωντανά.
Παρόλα αυτά, ». Ευχαριστώ όλους τους ποδοσφαιριστές, τους προπονητές, τους συνεργάτες, τους εθελοντές, τους φιλάθλους και κυρίως τους γονείς της Ακαδημίας που όλα αυτά τα χρόνια μας εμπιστεύτηκαν τα παιδιά τους και στάθηκαν δίπλα μας σε κάθε δυσκολία.
Οι στιγμές που ζήσαμε μαζί δεν σβήνουν. Θα τις κουβαλώ πάντα στην καρδιά μου με περηφάνια και συγκίνηση. Εύχομαι ολόψυχα η ομάδα και η Ακαδημία να βρουν ανθρώπους με όραμα, δύναμη και τη στήριξη που χρειάζονται για να συνεχίσουν το έργο τους.
Σας ευχαριστώ για την αγάπη, την εμπιστοσύνη και τη στήριξή σας όλα αυτά τα χρόνια. Δεν σας αποχαιρετώ. Θα είμαι πάντα ένας από εσάς. Δεν λέω αντίο αλλά εις το επανιδειν.»
