Το δίδυμο που έγινε παράδειγμα προς μίμηση – Αδέλφια Δασκαλάκη στη διαιτησία
Στον αθλητισμό – και ιδιαίτερα στο ποδόσφαιρο – δεν είναι σπάνιο να βλέπεις δίδυμα αδέρφια να μοιράζονται το ίδιο πάθος, είτε εντός των τεσσάρων γραμμών είτε από τον πάγκο.
Σε τοπικό επίπεδο, έχουμε θαυμάσει ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν μαζί ή ως αντίπαλοι, με κοινή καταγωγή, κοινές παραστάσεις και – πολλές φορές – κοινά χαρακτηριστικά που δυσκόλευαν ακόμα και τους πιο έμπειρους παρατηρητές να τους ξεχωρίσουν.
Ένα ιδιαίτερο παράδειγμα αυτής της «δίδυμης παρουσίας» εντοπίζεται στον χώρο της διαιτησίας. Ο λόγος για τον Γιάννη και τον Αντώνη Δασκαλάκη, δύο αδερφούς που αποφάσισαν να υπηρετήσουν το ποδόσφαιρο από τη σκοπιά του διαιτητή – και το έκαναν με συνέπεια, ήθος και σεμνότητα.
Οι Δασκαλάκη δεν είναι απλώς δύο αδέρφια που φόρεσαν τη στολή.
Είναι ένα ζωντανό παράδειγμα για το πώς η οικογένεια, το μεράκι και ο σεβασμός στο άθλημα μπορούν να δημιουργήσουν δύο αξιόλογες πορείες που κινούνται σχεδόν παράλληλα. Εμφανισιακά τόσο ίδιοι που προκαλούν συχνά σύγχυση σε παίκτες, παράγοντες και φιλάθλους, αλλά και στον ίδιο τον σύνδεσμο.
Η διαδρομή τους χαρακτηρίζεται από αγάπη για τη διαιτησία, αφοσίωση στον θεσμό και – πάνω απ’ όλα – χαμηλούς τόνους.
Ποτέ δεν επεδίωξαν τη δημοσιότητα, ποτέ δεν μπήκαν σε περιπέτειες, και πάντοτε φρόντιζαν να υπηρετούν το άθλημα με αυταπάρνηση και αξιοπρέπεια. Όσοι τους γνωρίζουν, μιλούν με τα καλύτερα λόγια: για δύο παιδιά με ήθος, εργατικότητα και πάθος για το ποδόσφαιρο. Είτε βρέθηκαν στο ίδιο γήπεδο είτε σε διαφορετικά, η παρουσία τους πάντα άφηνε θετικό αποτύπωμα. Το χαμόγελό τους, η ευγένειά τους, η προσήλωσή τους σε κάθε αποστολή, κέρδιζαν τον σεβασμό ακόμα και στις πιο απαιτητικές συνθήκες.
Αν και δίδυμοι, η διαιτησία δεν ήταν απλώς μια κοινή ενασχόληση – ήταν ο συνδετικός κρίκος που δυνάμωσε ακόμα περισσότερο τον δεσμό τους. Δεν ήταν λίγες οι φορές που συνεργάστηκαν στον ίδιο αγώνα ή που έδιναν μάχες την ίδια μέρα σε διαφορετικά γήπεδα. Πάντα όμως με το ίδιο πάθος, την ίδια προσήλωση και την ίδια αγάπη για αυτό που κάνουν.
Σε μια εποχή όπου η διαιτησία βάλλεται και δοκιμάζεται, το παράδειγμα των αδερφών Δασκαλάκη είναι πολύτιμο.
Είναι η απόδειξη ότι η συνέπεια, το ήθος και η αγάπη για το ποδόσφαιρο μπορούν να σε κάνουν να ξεχωρίσεις – ακόμα κι αν εξωτερικά σε μπερδεύουν. Για όσους γνώρισαν τους Γιάννη και Αντώνη μέσα και έξω από το γήπεδο, το μόνο σίγουρο είναι πως θα θυμούνται δύο πρόσωπα – σχεδόν ίδια – που υπηρέτησαν τη διαιτησία με τον ίδιο σεβασμό, το ίδιο πάθος και την ίδια χαμηλόφωνη αξιοπρέπεια.
