Η μοίρα έπαιξε ένα πολύ σκληρό παιχνίδι στον Μιχάλη Νoικοκυράκη, ο οποίος στο τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του, λίγα μόλις λεπτά πριν φορέσει το μετάλλιο του πρωταθλητή με τον ΟΦΑΜ, αποχώρησε από τα γήπεδα του Ηρακλείου με τον πιο πικρό τρόπο.
Στην τελευταία φάση του αγώνα με τον Κόρoiβο, στην προσπάθειά του να σταματήσει μια αντεπίθεση, κάνοντας βήματα προς τα πίσω, πάτησε άσχημα στο έδαφος και τραυματίστηκε σοβαρά.
Από την πρώτη στιγμή όλοι κατάλαβαν πως κάτι δεν πήγαινε καλά, με τις εξετάσεις να επιβεβαιώνουν λίγο αργότερα τη ρήξη αχίλλειου τένοντα.
Έτσι γράφτηκε ένα άδοξο φινάλε για έναν ποδοσφαιριστή που «όργωσε» τα γήπεδα του Ηρακλείου όσο λίγοι, δίνοντας πάντα τα πάντα για την ομάδα του.
Ένας αμυντικός-βράχος, με αυταπάρνηση και συνέπεια, που έφτασε να αγωνίζεται μέχρι τα 52 του χρόνια, ολοκλήρωσε την πορεία του με τον πιο άτυχο τρόπο.
Μέσα στη στεναχώρια της στιγμής, οι συμπαίκτες του δεν τον άφησαν μόνο. Τον σήκωσαν στα χέρια για να βρεθεί δίπλα τους στην απονομή του τίτλου και να ζήσει, έστω και έτσι, τη χαρά της κατάκτησης του πρωταθλήματος με την ομάδα της Αγίας Μαρίνας, σε μια εικόνα που αποτυπώνει τον σεβασμό και την εκτίμηση που χαίρει από όλους.

Όπως ανέφερε και ο ίδιος στο Primesport.gr, επιθυμία του ήταν να συνδυάσει το τέλος της καριέρας του με την κατάκτηση του τίτλου όντας υγιής. Ωστόσο, η μοίρα είχε διαφορετικά σχέδια, βάζοντας ένα πρόωρο και άδοξο τέλος.
Ο Μιχάλης Νοικοκυράκης, μέσα από το Primesport.gr, θέλησε να ευχαριστήσει όλους όσους συνεργάστηκε όλα αυτά τα χρόνια, τονίζοντας πως το σημαντικότερο που κρατά είναι οι φιλίες που δημιούργησε μέσα από το ποδόσφαιρο, οι οποίες θα τον συνοδεύουν για το υπόλοιπο της ζωής του.
Η δήλωση του Μιχάλη Νοικοκυράκη:
«Ήθελα το τελευταίο παιχνίδι της καριέρας μου να το ζήσω διαφορετικά… Να φύγω από τα γήπεδα υγιής και να το συνδυάσω με την κατάκτηση ενός πρωταθλήματος. Δυστυχώς, η μοίρα τα έφερε αλλιώς.
Είναι πολύ δύσκολη στιγμή για μένα, αλλά νιώθω και ευγνωμοσύνη για όλα όσα έζησα μέσα από το ποδόσφαιρο. Έπαιξα για πολλά χρόνια, γνώρισα πολλά γήπεδα, συνεργάστηκα με σπουδαίους ανθρώπους και το πιο σημαντικό είναι ότι έκανα φίλους που θα κρατήσω για μια ζωή.
Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους ήταν δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια, τις ομάδες, τους προπονητές, τους συμπαίκτες μου και φυσικά την οικογένειά μου. Επίσης, ένα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδιά της ομάδας που στάθηκαν δίπλα μου σε αυτή τη στιγμή και με βοήθησαν να ζήσω, έστω και έτσι, τη χαρά της κατάκτησης του πρωταθλήματος, όπως και όλους στον ΟΦΑΜ για αυτή την εξαιρετική χρονιά από όλες τις απόψεις.
Το ποδόσφαιρο για μένα τελειώνει εδώ, αλλά όλα όσα μου έδωσε θα μείνουν για πάντα μέσα μου.»





























