Και φτάνουμε στο σημείο μηδέν.
Όσες αναβολές και αν έδωσε η ΕΠΣΗ δεν άλλαξε κάτι.
Απλά ήταν αλάτι στην πληγή, σαν μια μικρή παράταση ζωής στον μελλοθάνατο
Στην πληγή των σωματείων που ναι μεν καθυστέρησαν αλλά προσπάθησαν έστω και την ύστατη στιγμή να ενταχθούν στο πολυδιαφημισμένο και περιβόητο μητρώο χωρίς τελικά να τα καταφέρουν.
Πλέον είναι θέμα χρόνου η αποβολή τους από το πρωτάθλημα .
Οι προπονητές άρχισαν ένας ένας να αναζητάει τον επόμενο σταθμό της διαδρομής του.
Το ίδιο και οι ποδοσφαιριστές που άρχισαν πλέον ανοικτά να συζητούν με ομάδες κάτι απόλυτα θεμιτό και δικαιολογημένο.
Άρα φτάσαμε στην στιγμή που η μηχανική υποστήριξη θα σταματήσει να υπάρχει και ο ασθενής θα “σβήσει”
Έκτος συγκλονιστικού απρόπτου περιοχές όπως η Βιάνος , οι Κουνάβοι ,το Αρκαλοχώρι η Θέρισός η Νέα Αλικαρνασσό δεν θα έχουν παρουσία πλέον στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΗ.
Δεν ξέρω ποιος έχει την μεγαλύτερη και ποιος την μικρότερη αυτό που ξέρω είναι ότι οι παράγοντες των συγκεκριμένων ομάδων πολύ δύσκολα θα βρούν την ψυχική δύναμη να επιστρέψουν.
Από που αλήθεια να αντλήσουν κουράγιο και πίστη να ξεκινήσουν από την αρχή;
Πως να μαζέψουν ξανά τα κομμάτια τους να συνεχίσουν.
Δεν ξέρω αν το μητρώο βάζει τάξη στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και μακροπρόθεσμα να δώσει και πνοή όπως επιθυμούν αυτοί που το εμπνεύστηκαν και αυτοί που το δημιούργησαν , αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι αυτήν την στιγμή στερεί από την |ακριτική” Έμπαρο να έχει κάτι που να την δένει με τους ανθρώπους της .Να χάνει λοιπόν ένα από βασικά σημεία αναφοράς για το ιστορικό χωριό.
Το σεισμόπληκτό Αρκαλοχώρι να μην έχει τρόπο να διασκεδάζει και να αποφορτίζει τους κατοίκους και την νεολαία από τα πολλά και σημαντικά προβλήματα που δημιούργησε ο εγκέλαδος και τέλος ότι με τον έναν η τον άλλο τρόπο να απομακρύνει αντί να δώσει κίνητρο σε παράγοντες να ασχοληθούν με το άθλημα.
