Ο ΟΦΗ δεν πήρε απλώς μια νίκη. Πήρε ένα μήνυμα.
Το 3-2 επί του Λεβαδειακού ήταν κάτι παραπάνω από τρεις βαθμούς.
Ήταν η επιβεβαίωση ότι αυτή η ομάδα έχει πλέον ταυτότητα, ψυχολογία και ξεκάθαρο προσανατολισμό προς τα πάνω.
Η παρουσία του ΟΦΗ στην πρώτη οκτάδα παγιώνεται, η απόσταση από τη ζώνη του υποβιβασμού μεγαλώνει και – το σημαντικότερο – το βλέμμα στρέφεται πια χωρίς φόβο προς τα ψηλά.
Η νίκη αυτή έρχεται την κατάλληλη στιγμή, λίγο πριν τον μεγάλο ημιτελικό της Τετάρτης στη Λιβαδειά, εκεί όπου οι Κρητικοί πάνε αποφασισμένοι να γράψουν ακόμη μία χρυσή σελίδα, διεκδικώντας δεύτερη συνεχόμενη πρόκριση σε τελικό.
Όμως το πραγματικό αποτύπωμα του χθεσινού αγώνα δεν βρίσκεται μόνο στο σκορ.
Βρίσκεται στις εικόνες.
Στην αγκαλιά του Μιχάλη Μπούση προς τον Χρήστο Κόντη. Στη στήριξη που γίνεται πλέον έμπρακτη και στο μεταγραφικό κομμάτι.
Στα πανηγύρια όλων των ποδοσφαιριστών στα γκολ. Σε μια ομάδα που πανηγυρίζει μαζί, που κερδίζει μαζί, που λειτουργεί σαν σύνολο.
Ο ΟΦΗ σήμερα είναι οικογένεια.
Και αυτό δεν είναι σύνθημα – είναι εικόνα.
Είναι νοοτροπία.
Είναι καθημερινότητα.
Το οικογενειακό κλίμα, το πάθος και η πίστη αποτελούν τον κινητήριο μοχλό της ομάδας ενόψει της συνέχειας.
Και όλα αυτά φέρουν ξεκάθαρα την υπογραφή του Χρήστου Κόντη.
Ένα έργο που, μέσα σε λίγους μήνες στον πάγκο του ΟΦΗ, έχει αλλάξει την εικόνα, την ψυχολογία και – κυρίως – τη νοοτροπία.
Ο ΟΦΗ δεν ονειρεύεται απλώς. Δείχνει έτοιμος να το ζήσει. ενα καλο τιττλο για αυτο
