Υπάρχουν συνεντεύξεις που καταγράφουν γεγονότα και άλλες που αποτυπώνουν διαδρομές ζωής.
Η συζήτηση του PrimeSport.gr με τον Γιώργος Πολυχρονάκης, πρόεδρο του Εργοτέλη, ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Είκοσι χρόνια ποδοσφαιρικής παρουσίας, από διαφορετικά πόστα, με κοινό παρονομαστή την ευθύνη, το συναίσθημα και την έννοια της ομάδας-οικογένειας.
Από τη Δαμάστα μέχρι τον Εργοτέλη, από το «κλείσιμο» ενός κύκλου μέχρι το άνοιγμα ενός άλλου, ακόμη πιο απαιτητικού, ο Γιώργος Πολυχρονάκης μιλά με ειλικρίνεια για το παρελθόν, το παρόν και το όραμα του συλλόγου.
Η διαδρομή στη Δαμάστα
Τα τελευταία χρόνια το όνομά σας ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με τη Δαμάστα, τόσο σε αγωνιστικό όσο και σε διοικητικό επίπεδο. Τι κρατάτε περισσότερο από αυτή τη διαδρομή;
Γ. Πολυχρονάκης:
20 χρόνια γεμάτα ΑΟΔ… Παίκτης, γενικός αρχηγός, πρόεδρος. Ομάδα-οικογένεια. Κρατάω τις φιλίες και τις ωραίες στιγμές που περάσαμε σε αυτή τη διαδρομή, εντός και εκτός γηπέδων.
Ποια εμπειρία από τη Δαμάστα θεωρείτε ότι σας προετοίμασε περισσότερο για το επόμενο μεγάλο βήμα;
Γ. Πολυχρονάκης:
Η μεγαλύτερη εμπειρία ήταν από τη θέση του προέδρου. Είναι θέση ευθύνης: οργάνωση, διοίκηση, διαχείριση ερασιτεχνών ποδοσφαιριστών και παραγόντων. Μαθαίνεις καθημερινά.
Υπήρξε κάποια στιγμή που νιώσατε ότι «έκλεισε» ένας κύκλος;
Γ. Πολυχρονάκης:
Είχα αποφασίσει έναν χρόνο πριν να αποσυρθώ και να αναλάβουν νεότεροι παράγοντες. Μετά από 20 χρόνια στην ομάδα, είχε έρθει η ώρα να αποχωρήσω αφήνοντας μια ομάδα αξιοπρεπέστατη στην Α1, με μεγάλο ρόστερ και πολλά νέα παιδιά.
Υπήρχαν έργα δρομολογημένα για αλλαγή τάπητα και περιβάλλοντα χώρο του γηπέδου, που έμειναν προς το παρόν σε υποσχέσεις. Λίγο ο θάνατος του αείμνηστου Αντώνη Παπαδάκη, που συνέβαλε τα μέγιστα στην εξέλιξη και την αναγνώριση της ομάδας, λίγο η αδιαφορία της Δημοτικής Αρχής, λίγο ότι μείναμε λίγοι ρομαντικοί του ποδοσφαίρου… είχα πάρει την απόφαση να αποχωρήσω στο τέλος της σεζόν, κάτι που έγινε.
Η απόφαση για τον Εργοτέλη
Πότε και πώς ωρίμασε μέσα σας η απόφαση να αναλάβετε την προεδρία του Εργοτέλη;
Γ. Πολυχρονάκης:
Τον Εργοτέλη τον παρακολουθούσα πάντα. Έβλεπα όσα περισσότερα ματς μπορούσα, είχα φίλους, παίκτες και παράγοντες στην ομάδα και γνώριζα πρόσωπα και καταστάσεις. Πάντα μου ήταν συμπαθής, λόγω της φιλοσοφίας που είχε και έχει ο σύλλογος.
Τι ήταν αυτό που τελικά σας έκανε να πείτε το «ναι»;
Γ. Πολυχρονάκης:
Σε συζητήσεις με τον Θωμά Γαβαλά, τον Σταύρο Λαμπράκη και τον Γιάννη Νικηφόρο, αποφασίσαμε να κάνουμε την προσπάθειά μας για να επαναφέρουμε την ομάδα εκεί που πραγματικά της αξίζει, στις εθνικές κατηγορίες.
Μετά από συμβούλια με στελέχη και παλιούς παράγοντες του συλλόγου, πάρθηκε η απόφαση να ηγηθώ αυτής της προσπάθειας. Η ιστορία του συλλόγου είναι μεγάλη, η φανέλα βαριά, η ευθύνη τεράστια. Ο Εργοτέλης για μένα είναι ένα μεγάλο σχολείο, μια μεγάλη ομάδα που συνεχώς σε μαθαίνει.
Στόχοι και πλάνο
Ποιοι ήταν οι βασικοί στόχοι από την πρώτη μέρα της θητείας σας;
Γ. Πολυχρονάκης:
Διανύοντας τον δεύτερο χρόνο της θητείας μας, θεωρώ ότι έχουμε καταφέρει αρκετά. Πέρυσι η ομάδα τερμάτισε δεύτερη στο πρωτάθλημα και έφτασε στον τελικό Κυπέλλου, σε μια διοργάνωση-γιορτή για το κρητικό ποδόσφαιρο.
Φέτος είμαστε πρώτοι από την αρχή της χρονιάς, εντός στόχων για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και μέσα στο Κύπελλο ΕΠΣΗ, με την ευκαιρία να διεκδικήσουμε το double.
Πόσο σημαντική είναι για εσάς η διοικητική σταθερότητα;
Γ. Πολυχρονάκης:
Χωρίς στόχους και σωστό προγραμματισμό δεν προχωράει τίποτα. Προτιμώ να μένω περισσότερο στο διοικητικό κομμάτι, κάνοντας την καθημερινότητα των νεαρών αθλητών καλύτερη, με γρήγορες λύσεις και πλάνο. Το αγωνιστικό το αφήνω στους ειδικούς.
Ακαδημίες – Υποδομές – Μαρτινέγκο
Πόσο κομβικό ρόλο παίζουν οι ακαδημίες στο πλάνο σας;
Γ. Πολυχρονάκης:
Στόχος μας, πέρα από την άνοδο, είναι η ανακαίνιση του ιστορικού γηπέδου Μαρτινέγκο. Ένα έργο που με πολύ κόπο όλων των εμπλεκομένων έχει μπει στο τελικό στάδιο να ξεκινήσει. Όνειρο ετών παίρνει σάρκα και οστά, με ανάπλαση γηπέδων και περιβάλλοντα χώρου.
Θέλουμε πρότυπες αθλητικές εγκαταστάσεις για τους νεαρούς μας αθλητές και να ξαναδημιουργήσουμε μια από τις καλύτερες ακαδημίες, όπως παλιά. Αυτή τη στιγμή, πάνω από 500 παιδιά σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ γυμνάζονται καθημερινά στις εγκαταστάσεις μας.
Συναίσθημα και ευθύνη
Πώς βιώνετε το βάρος της ιστορίας του Εργοτέλη;
Γ. Πολυχρονάκης:
Ευθύνη μεγάλη. Οικογένεια. Υποχρέωση. Ιστορία 100 χρόνων. Μέλλον. Να είμαι κι εγώ, μαζί με τους συνεργάτες μου, μια μικρή πινελιά στη μεγάλη οικογένεια του Εργοτέλη. Μόνος του κανείς δεν έφτασε μακριά.
Πώς θα θέλατε να δείτε τον Εργοτέλη σε 2-3 χρόνια;
Γ. Πολυχρονάκης:
Στα 100 χρόνια της ομάδας, θα ήθελα τον Εργοτέλη ξανά στις εθνικές κατηγορίες, με σωστή ανάπτυξη ακαδημιών, υγιή και αυτόνομο, πρωτοπόρο σε ό,τι κάνει, όπως τον γνώρισε και τον σεβάστηκε όλη η Ελλάδα.
Η προσωπική ερώτηση
Αν έπρεπε να περιγράψετε την απόφασή σας να αναλάβετε τον Εργοτέλη με μία εικόνα;
Γ. Πολυχρονάκης:
Εκεί ψηλά στον λόφο ο αέρας έχει κάτι…
Όποιος ανέβει και αναπνεύσει, αγαπάει για πάντα. 😘
