Σε μια εποχή δύσκολη. Σε μια Ελλάδα που μετρά τα πάντα. Σε μια Κρήτη που ζει από τον τουρισμό και αυτή την περίοδο «καίγεται» από δουλειά, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι άφησαν τα πάντα πίσω τους. Τις οικογένειες, τις υποχρεώσεις, τις δουλειές, την καθημερινότητα. Και πήραν τον δρόμο για την Αθήνα, για το ΟΑΚΑ. Για να σταθούν δίπλα στον ΟΦΗ.
Όχι επειδή είναι «της μόδας». Όχι επειδή απλώς παίζει έναν τελικό. Αλλά επειδή αυτή η ομάδα είναι κάτι πολύ παραπάνω. Είναι ρίζες. Είναι μνήμες. Είναι στιγμές από τα παιδικά μας χρόνια. Είναι η φωνή του πατέρα μας στο ραδιόφωνο, είναι η φανέλα με το μαύρο και το άσπρο που φορέσαμε πιτσιρικάδες. Είναι το «Γεντί Κουλέ» γεμάτο φωνές, είναι τα Σάββατα με φίλους και αγωνία. Είναι κομμάτι της ψυχής μας.
Οι Κρητικοί δεν πήγαν απλώς να δουν έναν αγώνα. Έκαναν ένα ταξίδι καρδιάς. Και το πλήρωσαν ακριβά. Όχι μόνο οικονομικά – που κι αυτό έχει τεράστια σημασία σε μια εποχή με απλησίαστα εισιτήρια και πανάκριβες μετακινήσεις. Το πλήρωσαν με κόπο, με άδεια από δουλειές, με θυσίες.
Όμως πήγαν. Γιατί ο ΟΦΗ είναι η Κρήτη. Και η Κρήτη δεν ξεχνά. Η Κρήτη δεν λυγίζει.
Αυτή η εικόνα των γεμάτων πλοίων και αεροπλάνων, των λεωφορείων που ταξιδεύουν ολόκληρη τη νύχτα, των ανθρώπων κάθε ηλικίας με κασκόλ και δάκρυα στα μάτια… είναι η απόδειξη πως το ποδόσφαιρο, όταν είναι αληθινό, όταν κουβαλάει αξίες και όχι απλώς τίτλους, μπορεί να ενώνει, να εμπνέει και να συγκινεί.
Αύριο, στον μεγάλο τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, ο ΟΦΗ δεν θα είναι μόνος. Θα έχει μαζί του ολόκληρη την Κρήτη. Θα έχει μαζί του τα παιδιά που γεννήθηκαν με αυτή την ομάδα στην καρδιά τους, θα έχει τους παλιούς που θυμούνται το 1987, θα έχει εκείνους που δεν έφυγαν ποτέ από το πλευρό του — ούτε στα δύσκολα, ούτε στα πέτρινα χρόνια.
Και είτε σηκώσει το Κύπελλο είτε όχι, κάτι έχει ήδη κατακτηθεί: η αγάπη, η πίστη, η περηφάνια αυτού του κόσμου, που αποδεικνύει πως στον ΟΦΗ δεν υπάρχουν φίλαθλοι. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που αγαπούν. Που νιώθουν. Που δίνουν.
Αυτό δεν αγοράζεται. Δεν φτιάχνεται. Δεν αντιγράφεται.
Αυτό… είναι ΟΦΗ.
