Οι κινήσεις που έχει κάνει ο Ανθεστίων στις τελευταίες μεταγραφικές περιόδους, είναι άκρως προσεκτικές και στοχευμένες, ωστόσο είναι και προσόν της ομάδας του Θραψανού να αναδεικνύει ποδοσφαιριστές.
Μέσα από το οικογενειακό κλίμα που παρέχει στους παίκτες, το οποίο δίνει και την απαραίτητη ώθηση και επιθυμία για διάκριση, ο Ανθεστίωνας όλα αυτά τα χρόνια συνεχούς ανοδικής πορείας, έχει καταφέρει να γίνει ένας… παράδεισος για τους ποδοσφαιριστές.
Προσφέροντας ηρεμία και ιδανικές συνθήκες εργασίας, ο Ανθεστίων έχει εξελιχθεί ως μία από τις ομάδες που θα ήθελε κάθε ποδοσφαιριστής ν’ αγωνίζεται, παρά το γεγονός ότι ποτέ δεν έχει θέσει επί της ουσίας πρωταγωνιστικούς στόχους.
Γεγονός που εκτιμάται πολύ από έναν ποδοσφαιριστή, αφού με την ελευθερία και την ανάλογη πειθαρχία που χρειάζεται σε ένα τέτοιο επίπεδο, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα δημιουργηθεί κάτι καλό.
Κάτι τέτοιο συνέβη με τις περιπτώσεις που πέρασαν την πόρτα των αποδυτηρίων του Θραψανού και μέσα σε ένα ή δύο χρόνια, κατάφεραν να… φτιάξουν το όνομα τους.
Πρόσφατα παραδείγματα οι Σεραφειμίδης, Πλαϊτάκης, Λυδάκης, Σαριδάκης που πήραν μεταγραφή στον ΠΑΟΚ, ακολουθώντας τον προπονητή, Βασίλη Πλεσίτη, ο Κασσωτάκης που πήγε στον Ρωμανό, όπως παλαιότερα οι Χριστοφοράκης (Ρούβας), Κουσίδης, Καφούσης, Κορνηλάκης (ΠΑΝΟΜ), Λιοδάκης, Βαρδής (ΠΑΟΚ).
Ο Ανθεστίων έδωσε σε όλους αυτούς και σε άλλους τόσους, την ευκαιρία να αγωνιστούν και να αναδειχθούν φορώντας την φανέλα του, χωρίς ωστόσο να τους κόψει τον δρόμο, όταν εκείνοι ήθελαν κάτι καινούριο στην καριέρα τους.
Αξίζει λοιπόν ένα μεγάλο μπράβο στην διοίκηση και τον πρόεδρο Νίκο Δοργιομανωλάκη, για την φιλοσοφία τους αλλά και στα παιδιά που είναι κάθε χρόνο εκεί για τον Ανθεστίωνα, αφού χωρίς αυτόν τον κορμό παικτών, τίποτα δεν θα ήταν ίδιο.
Ο λόγος για τους Τρουλάκη, Δρακάκη, Μακρογιαννάκη, Στρατάκη, Φωτόπουλο, Κελαράκη, Χρονάκη, Ανυφαντάκη, Κεφάκη κλπ που αποτελούν τις σταθερές του Ανθεστίωνα όλα αυτά τα χρόνια αλλά και τους Μπερνίκου, Χότζα, Γιούνγκα που ήρθαν στο Θραψανό και δεν έφυγαν μέχρι και σήμερα.
