Υπάρχουν άνθρωποι στον χώρο της διαιτησίας που δεν χρειάζονται πολλές συστάσεις.
Ο Γιάννης Μαυραντωνάκης είναι σίγουρα ένας από αυτούς.
Για χρόνια αποτέλεσε στήριγμα, πρότυπο και σημείο αναφοράς για την Ηρακλειώτικη διαιτησία.
Ανιδιοτελής προσφορά, ήθος, σταθερότητα και κυρίως… σιωπηλή δύναμη. Πάντα εκεί, με χαμηλούς τόνους αλλά με υψηλό επίπεδο παρουσίας, ο Γιάννης δεν χρειάστηκε ποτέ να φωνάξει για να ακουστεί.
Άφηνε το έργο του να μιλά.
Σήμερα, από μια διαφορετική θέση, παραμένει κοντά στη διαιτησία, στηρίζοντας, καθοδηγώντας και μεταδίδοντας με την ηρεμία και την πραότητα του χαρακτήρα του, όλα όσα έμαθε με κόπο και αγάπη.
Όμως, το πιο όμορφο «έργο» του ίσως να μην είναι αυτό που πρόσφερε ο ίδιος στο γήπεδο, αλλά αυτό που ενσάρκωσε μέσα στο ίδιο του το σπίτι.
Γιατί αυτό που φύτεψε στην καρδιά του γιου του, Νίκου Μαυραντωνάκη, δεν ήταν μόνο η αγάπη για τη διαιτησία, αλλά και ο τρόπος να τη ζει με αξιοπρέπεια, εργατικότητα και σεβασμό.
Ο Νίκος Μαυραντωνάκης, πλέον διαιτητής της Super League 2, είναι ένα από τα πιο ελπιδοφόρα πρόσωπα όχι μόνο για την Ηρακλειώτικη, αλλά για την Ελληνική διαιτησία γενικότερα.
Με σεμνότητα, ικανότητα και ισχυρή ηθική βάση, ακολουθεί τα χνάρια του πατέρα του, χτίζοντας το δικό του όνομα. Όχι γιατί λέγεται Μαυραντωνάκης, αλλά γιατί το τιμά καθημερινά.
Και κάπως έτσι, πατέρας και γιος, δύο εξαιρετικοί χαρακτήρες, δύο άνθρωποι με κοινές αξίες και αγάπη για το άθλημα, συνεχίζουν να προσφέρουν, ο καθένας από τη δική του θέση, στην Ηρακλειώτικη διαιτησία.
Μα πάνω απ’ όλα, αποδεικνύουν πως όταν ο σπόρος πέσει σε γόνιμο έδαφος, το δέντρο θα ανθίσει. Και τώρα, πατέρας και γιος δρέπουν μαζί τους καρπούς μιας κοινής πορείας, μιας κοινής πίστης, μιας κοινής ψυχής.
Γιατί τελικά, αυτό είναι η διαιτησία.
Είναι μεράκι, είναι οικογένεια, είναι πάθος. Και οι Μαυραντωνάκηδες το γνωρίζουν καλά.
