Ο ΟΦΗ έμεινε στο 1-1 με τον Λεβαδειακό στο Παγκρήτιο, στο πρώτο ματς της ημιτελικής φάσης, όμως το αποτέλεσμα πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Πρωταγωνιστής της βραδιάς δεν ήταν ούτε τα γκολ, ούτε η τακτική των δύο εξαιρετικών προπονητών. Ήταν η διαιτησία.
Από ένα σημείο και μετά, το ματς έπαψε να θυμίζει ποδόσφαιρο. Οι αποφάσεις του διαιτητή, η γενικότερη στάση του στον αγωνιστικό χώρο και η ανοχή σε κάθε μορφή καθυστέρησης, αλλοίωσαν πλήρως τη ροή και το πνεύμα της αναμέτρησης. Ο εκνευρισμός στον ΟΦΗ δεν ήταν απλώς αναμενόμενος· ήταν απολύτως δικαιολογημένος.
Ο Χρήστος Κόντης, ένας προπονητής που σπάνια υψώνει τους τόνους, ξέσπασε μετά το τέλος του αγώνα. Και πώς να μην το κάνει; Όταν βλέπεις «τρελές» αποφάσεις, όταν νιώθεις πως δεν σου επιτρέπεται καν να διεκδικήσεις αυτό που αξίζεις μέσα στο γήπεδο, κάποια στιγμή ξεχειλίζει το ποτήρι.
Στο δεύτερο ημίχρονο, η ανοχή στον τρόπο παιχνιδιού του Λεβαδειακός ξεπέρασε κάθε όριο. Καθυστερήσεις, διακοπές, ρυθμός κομμένος στα δύο, με τον διαιτητή απλό παρατηρητή. Οι εννέα λεπτές καθυστερήσεις έμοιαζαν λίγες σε σχέση με όσα προηγήθηκαν, ενώ το τελικό σφύριγμα ήρθε πριν καν αυτές εξαντληθούν.
Το αποτέλεσμα; Ένας ΟΦΗ που ένιωσε ότι του αφαιρέθηκε το δικαίωμα να παλέψει ισότιμα για τη νίκη. Μια ομάδα που έπρεπε να διαχειριστεί όχι μόνο τον αντίπαλο, αλλά και καταστάσεις που δεν είχαν καμία σχέση με το άθλημα.
Η ΚΕΔ οφείλει να δει πολύ σοβαρά όσα συνέβησαν στο Παγκρήτιο ενόψει της ρεβάνς στη Λιβαδειά. Γιατί όταν οι «ισχυροί» φωνάζουν, γίνεται σεισμός. Όταν όμως συμβαίνει το ίδιο στους υπόλοιπους, επικρατεί σιωπή.
Η βραδιά στο Παγκρήτιο δεν ήταν απλώς μια κακή διαιτησία. Ήταν μια παρωδία, με συγκεκριμένους υπεύθυνους, που στέρησαν από τον ΟΦΗ την ευκαιρία να διεκδικήσει αυτό που άξιζε μέσα στο γήπεδο.
