Ο υποβιβασμός του ΠΑΣ Γιάννινα στη Γ’ Εθνική μπορεί να γράφτηκε σαν ένα σκληρό φινάλε σε μια δύσκολη χρονιά, όμως η εικόνα που ακολούθησε στο γήπεδο έδειξε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια κατηγορία.
Ένα ολόκληρο γήπεδο να τραγουδά. Να στηρίζει. Να μην φεύγει. Να μην αποδοκιμάζει. Να στέκεται δίπλα στην ομάδα, τη στιγμή που πονάει περισσότερο. Εκεί φάνηκε τι σημαίνει πραγματική σχέση. Όχι στα εύκολα, αλλά στα δύσκολα.
Και για όσους το έχουμε ζήσει, αυτή η εικόνα δεν ήταν πρωτόγνωρη.
Γύρισε το μυαλό πίσω. Στο Παγκρήτιο. Στον ΟΦΗ στην αναμέτρηση με τον Εργοτέλη που σήμανε τον υποβιβασμό στην Β΄ Εθνική . Σε μια εποχή που η ομάδα της Κρήτης δοκιμαζόταν, αλλά ο κόσμος δεν έκανε βήμα πίσω. Χιλιάδες άνθρωποι, μια φωνή, ένα σύνθημα που έβγαινε από την ψυχή. Όχι για τη νίκη, αλλά για την αγάπη. Για το “είμαι εδώ ό,τι κι αν γίνει”.
Αυτές οι στιγμές είναι που ενώνουν τις επαρχιακές ομάδες. Τον κόσμο τους. Τις πόλεις τους. Είναι μια κοινή ιστορία, που επαναλαμβάνεται σε διαφορετικά μέρη, αλλά με το ίδιο συναίσθημα.
Κάποτε το ζήσαμε εμείς. Τώρα το ζουν στα Γιάννενα.
Και όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις ιστορίες, μέσα από τη δυσκολία γεννιέται κάτι νέο. Νέος κόσμος. Νέα παιδιά που βλέπουν, νιώθουν και μαθαίνουν τι σημαίνει να στηρίζεις μια ομάδα χωρίς όρους.
Γιατί οι μεγάλες ομάδες δεν κρίνονται από το πού παίζουν. Αλλά από το ποιοι στέκονται δίπλα τους.
Και είμαι σίγουρος πως ο ΠΑΣ Γιάννινα, μέσα από αυτή τη σκληρή δοκιμασία, δεν θα χαθεί. Θα δυναμώσει. Θα χτίσει ξανά. Θα επιστρέψει.
Γιατί στο τέλος της ημέρας…
οι ομάδες μπορεί να πέφτουν κατηγορία, αλλά ο κόσμος τους δεν πέφτει ποτέ.
Καλή επιστροφή εκεί που ανήκει… Για τα νέα μεγάλα παιχνίδια του ΟΦΗ με τον ΠΑΣ στην Super League
