Ο Ηρόδοτος επιχειρεί μια νέα αρχή στο πρωτάθλημα της Α1 ΕΠΣΗ, κρατώντας στον κορμό του έμπειρους ποδοσφαιριστές και δίνοντας χώρο σε νέα παιδιά από τις ακαδημίες του. Μια προσπάθεια που χρειάζεται χρόνο και υπομονή, αλλά ήδη παρουσιάζει στοιχεία που αξίζουν την προσοχή μας.
Μπορεί το όνομά του να μην ακούγεται όσο άλλων ομάδων στη συζήτηση για τους πρωταγωνιστές του πρωταθλήματος. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να τον υποτιμήσει κανείς. Ο Ηρόδοτος δείχνει διάθεση να διεκδικήσει τον δικό του ρόλο και να βάλει δύσκολα σε κάθε αντίπαλο.
Σε όσα παιχνίδια έχω παρακολουθήσει, εκείνο που μου έχει κάνει περισσότερο εντύπωση είναι η σπίθα του Τάσου Τριανταφύλλου. Το πάθος του για το ποδόσφαιρο, η επιθυμία του για τη νίκη και ο τρόπος με τον οποίο φαίνεται να τα μεταδίδει στους ποδοσφαιριστές του.
Όσοι τον θυμούνται ως ποδοσφαιριστή γνωρίζουν ότι δεν συμβιβαζόταν με την ήττα. Είχε ποδοσφαιρικό εγωισμό, με την καλή έννοια, και έδινε πάντα τον καλύτερό του εαυτό. Αυτή τη νοοτροπία μοιάζει να περνά πλέον από τον πάγκο στην ομάδα του, μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα.
Βλέπεις τους παίκτες του Ηροδότου να παλεύουν, να διεκδικούν τις φάσεις και να προσπαθούν να δώσουν ό,τι έχουν. Κι αυτό είναι μια ουσιαστική βάση για μια ομάδα που χτίζεται ξανά, συνδυάζοντας την εμπειρία με τον ενθουσιασμό των νεότερων.
Το πάθος από μόνο του δεν αρκεί για να φέρει αποτελέσματα. Χρειάζονται δουλειά, αγωνιστική βελτίωση και διάρκεια. Είναι, όμως, ένα πρώτο στοιχείο που ξεχωρίζει σε αυτή την προσπάθεια.
Και η σπίθα του Τριανταφύλλου μπορεί να ανάψει… φωτιά στον Ηρόδοτο. Ίσως όχι από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά όσο η ομάδα δουλεύει και αποκτά συνοχή, έχει περιθώρια να γίνει πολύ πιο δυνατή.
