Από την αγωνία της επιβίωσης και τις χαμηλότερες κατηγορίες, στη League Phase του Europa League. Η σημερινή βραδιά έχει ξεχωριστή σημασία για όσους έμειναν δίπλα στον ΟΦΗ χωρίς να γνωρίζουν πότε θα έρχονταν καλύτερες μέρες.
Του Αλέξη Χριστινάκη
Αν πριν από κάποια χρόνια, όταν ο ΟΦΗ αποχωρούσε από το πρωτάθλημα κάτω από το βάρος των οικονομικών προβλημάτων, έλεγε κάποιος ότι θα ερχόταν μια βραδιά σαν τη σημερινή, πόσοι θα μπορούσαν να τον πιστέψουν;
Τότε η αγωνία ήταν αν θα υπήρχε επόμενη μέρα. Χρέη, προσφυγές, διοικητικά αδιέξοδα. Ο κόσμος περίμενε μια καλή είδηση και συχνά ερχόταν ακόμη ένα πρόβλημα. Η ομάδα έδινε μάχη για να σταθεί στα πόδια της και οι φίλαθλοί της προσπαθούσαν να κρατήσουν την πίστη τους.
Σήμερα, ο ΟΦΗ υποδέχεται τη Χόφενχαϊμ στο Παγκρήτιο, στην πρεμιέρα του στη League Phase του Europa League. Και για όσους έζησαν αυτή τη διαδρομή, η συγκίνηση αρχίζει πολύ πριν από τη σέντρα.
Γιατί θυμούνται πού βρισκόταν η ομάδα. Και πού βρίσκονταν οι ίδιοι.
Θυμούνται υποβιβασμούς, απογοητεύσεις και Κυριακές που τελείωναν με σκυμμένο κεφάλι. Την επανεκκίνηση από τη Γ΄ Εθνική, την προσπάθεια επιστροφής, τα εμπόδια που έμοιαζαν να εμφανίζονται κάθε φορά που ο ΟΦΗ πήγαινε να πάρει ανάσα.
Μέσα σε όλα αυτά, ένα σύνθημα περιγράφει καλύτερα από πολλές αναλύσεις τη σχέση αυτού του κόσμου με την ομάδα του:
«Και μια ζωή θα είμαι εκεί, σε όποια κι αν παίζεις Εθνική — κι αν έπαιζες στον ουρανό, θα πέθαινα για να σε δω».
Τα λόγια αυτά απέκτησαν περιεχόμενο στα γήπεδα. Έγιναν εισιτήριο, μετακίνηση, παρουσία στην εξέδρα. Έγιναν Κυριακές αφιερωμένες στον ΟΦΗ, όταν ούτε το θέαμα ήταν ελκυστικό ούτε η νίκη εξασφαλισμένη.
Στη Γ΄, στη Β΄, ξανά στην Α΄. Με θυμό πολλές φορές, με παράπονα, με διαφωνίες. Η αγάπη για την ομάδα δεν σήμαινε αποδοχή κάθε απόφασης. Σήμαινε, όμως, ότι ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές υπήρχαν άνθρωποι που συνέχιζαν να ενδιαφέρονται, να απαιτούν και να ελπίζουν.
Απόψε, αυτοί οι άνθρωποι έχουν τη δική τους θέση στην ευρωπαϊκή βραδιά του ΟΦΗ.
Η πρόοδος του συλλόγου χρειάστηκε επενδύσεις, διοικητική σταθερότητα και δουλειά. Χρειάστηκε ανθρώπους που ανέλαβαν ευθύνες, ποδοσφαιριστές και προπονητές που έφεραν αποτελέσματα. Ο κόσμος, από την πλευρά του, κράτησε ζωντανό τον δεσμό με την ομάδα όταν οι λόγοι για χαμόγελα ήταν λιγοστοί.
Γι’ αυτό και σήμερα στο Παγκρήτιο θα συναντηθούν τόσες διαφορετικές αναμνήσεις.
Φίλαθλοι που ακολούθησαν τον ΟΦΗ στις χαμηλότερες κατηγορίες. Γονείς που έμαθαν στα παιδιά τους να αγαπούν αυτή τη φανέλα μέσα στα δύσκολα. Νεότεροι που άκουγαν ιστορίες για ευρωπαϊκές βραδιές και τώρα περιμένουν να ζήσουν τις δικές τους. Παρέες που πέρασαν μαζί απογοητεύσεις και πριν από τη σέντρα θα κοιταχτούν, γνωρίζοντας τι σημαίνει να βρίσκονται εδώ.
Θα υπάρχουν και άνθρωποι που θα λείπουν. Φίλοι, πατεράδες, συγγενείς που αγάπησαν και ακολούθησαν τον ΟΦΗ, αλλά δεν πρόλαβαν αυτή τη μέρα. Μια άδεια θέση δίπλα μας, μια φωνή που θυμόμαστε, μια διαδρομή προς το γήπεδο που κάποτε κάναμε μαζί. Τέτοιες βραδιές η χαρά φέρνει μαζί της και τη νοσταλγία.
Μέσα στο γήπεδο περιμένει ένας απαιτητικός αγώνας. Ο ΟΦΗ θα χρειαστεί συγκέντρωση και καλή απόδοση για να διεκδικήσει το αποτέλεσμα που θέλει. Η παρουσία στην Ευρώπη είναι ένα σημαντικό βήμα και η πρόκληση είναι να χτίσει πάνω σε αυτό.
Πριν κυλήσει όμως η μπάλα, υπάρχει χρόνος για μια ματιά στις εξέδρες. Εκεί θα βρίσκονται άνθρωποι που κάποτε τραγουδούσαν με δάκρυα στα μάτια, χωρίς να ξέρουν πόσα ακόμη θα περνούσαν.
Είχαν υποσχεθεί ότι θα είναι εκεί, σε όποια Εθνική κι αν έπαιζε ο ΟΦΗ.
Απόψε θα είναι εκεί. Στην Ευρώπη.
