Με μία μακροσκελή και ιδιαίτερα φορτισμένη ανάρτηση, ο πρόεδρος της ΑΕ Νεάπολης, Αντώνης Φούσκης, τοποθετήθηκε δημόσια μετά τη βαριά ήττα της ομάδας του με 8-0 από τα Χανιά, για την 3η αγωνιστική του 10ου ομίλου της Γ’ Εθνικής.
Ο ισχυρός άνδρας της ΑΕΝ δεν επιχείρησε να δικαιολογήσει το αποτέλεσμα, χαρακτηρίζοντάς το «μαύρη σελίδα» στην ιστορία του συλλόγου, ενώ αναγνώρισε την ανάγκη για αυτοκριτική και άμεση αγωνιστική αντίδραση.
Παράλληλα, υπερασπίστηκε την προσπάθεια των ποδοσφαιριστών και των ανθρώπων της ομάδας, υπενθυμίζοντας τις επιτυχίες των προηγούμενων ετών και τα τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα που έχει κατακτήσει η ΑΕ Νεάπολης.
Ο Αντώνης Φούσκης δεν παρέλειψε να κάνει κάλεσμα στους φίλους της ομάδας για το επερχόμενο παιχνίδι με τον Ρεθυμνιακό, το οποίο μέσα στην ανάρτησή του, χαρακτήρισε «σημείο καμπής».
H ανάρτησή του προέδρου της ΑΕΝ:
ΜΙΑ ΒΑΡΙΑ ΗΤΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ…
Το χθεσινό 8-0 στα Χανιά είναι αναμφίβολα μια μαύρη σελίδα στην ιστορία της Αθλητικής Ένωσης Νεάπολης.
Ένα αποτέλεσμα πολύ βαρύ για τη φανέλα, την ιστορία και την προσπάθεια αυτής της ομάδας. Ένα αποτέλεσμα που μας πλήγωσε όλους. Που μας γέμισε προβληματισμό, μας έβαλε σε σκέψεις και δημιούργησε πολλά ερωτηματικά.
Και θα ήταν λάθος να προσπαθήσουμε να το ωραιοποιήσουμε ή να κρυφτούμε πίσω από δικαιολογίες.
ΝΑΙ, αντιμετωπίσαμε μια αμιγώς επαγγελματική ομάδα, με προπονητή τον Νίκο Νιόπλια και ποδοσφαιριστές με πλούσια βιογραφικά, αρκετοί εκ των οποίων έχουν αγωνιστεί στη Super League και τη Super League 2.
ΝΑΙ, η ομάδα μας διαθέτει το μικρότερο μπάτζετ του ομίλου.
ΝΑΙ, αγωνιζόμαστε σε μια εξαιρετικά απαιτητική κατηγορία, σε έναν δύσκολο κρητικό όμιλο, έχοντας μάλιστα αντιμετωπίσει στις τρεις πρώτες αγωνιστικές την Επισκοπή, τον ΠΟ Ατσαλένιου και τα Χανιά. Τρεις ιστορικούς συλλόγους με σπουδαία διαδρομή στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Όλα αυτά όμως εξηγούν τις δυσκολίες. Δεν δικαιολογούν το 8-0.
Οφείλουμε να κοιτάξουμε την πραγματικότητα κατάματα, να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας και να βρούμε τον τρόπο να παρουσιαστούμε καλύτεροι στη συνέχεια.
Υπάρχει όμως και κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάμε.
Αυτή η ομάδα αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από τα ίδια παιδιά που τα προηγούμενα χρόνια μάς έκαναν υπερήφανους. Παιδιά που πάλεψαν, ίδρωσαν τη φανέλα και πανηγύρισαν τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα.
Κάποιοι από αυτούς ήταν εδώ και στις προηγούμενες παρουσίες μας στη Γ’ Εθνική.
Όταν πηγαίναμε στη Νέα Σμύρνη για να αντιμετωπίσουμε τον ιστορικό Πανιώνιο.
Στον Κορυδαλλό, απέναντι στην Προοδευτική.
Στη Νεάπολη Αττικής, απέναντι στον Ιωνικό.
Και σε τόσα άλλα γήπεδα, απέναντι σε συλλόγους με τεράστια ιστορία.
Σε γήπεδα που κάποιοι από εκείνους που σήμερα χλευάζουν αυτή την ομάδα, ίσως έχουν δει μόνο μέσα από την τηλεόραση.
Δεν το αναφέρω για να μειώσω κανέναν. Το αναφέρω γιατί η μνήμη στο ποδόσφαιρο δεν μπορεί να διαρκεί μόνο όσο το τελευταίο αποτέλεσμα.
Γιατί πίσω από αυτή την ομάδα υπάρχουν άνθρωποι, προσπάθειες, θυσίες, ξενύχτια, απογοητεύσεις, αλλά και στιγμές απίστευτης χαράς.
Και γιατί αυτή η μικρή πόλη έχει καταφέρει πράγματα που κάποτε έμοιαζαν αδύνατα.
Η Νεάπολη έχει ξεπεράσει πολλές φορές τον εαυτό της.
Και αυτό δεν μπορεί να το ακυρώσει κανένα σκορ.
Δεν ζητώ από κανέναν να μη μας ασκεί κριτική. Το αντίθετο. Η κριτική είναι απαραίτητη, ιδιαίτερα όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά.
Αλλά υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην κριτική και την απαξίωση. Ανάμεσα στον προβληματισμό και τον χλευασμό.
Και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, αυτή η ομάδα χρειάζεται στήριξη.
Χρειάζεται τους ανθρώπους της. Χρειάζεται την πόλη της. Χρειάζεται την κερκίδα της.
Όπως χθες στα Χανιά, όπου είδαμε μια γεμάτη κερκίδα.
Όπως στην Επισκοπή, όπου βρέθηκε πλήθος κόσμου.
Όπως πέρυσι, στα μεγάλα παιχνίδια με τον ΑΟΑΝ, τον ΟΦΙ και το Βραχάσι, όταν το «Περικλής Μελιδονιώτης» γέμιζε ζωή, φωνές και πάθος.
Αυτό θέλουμε να ξαναδούμε την Κυριακή, απέναντι στον Ρεθυμνιακό.
Και θέλω να πω και κάτι ακόμη, ίσως το σημαντικότερο.
Ο Δατσέρης, ο Κάβαλος και ο Φουσκής δεν θα είναι για πάντα εδώ.
Κάποια στιγμή, όπως συνέβη και με τους προκατόχους μας, θα έρθει η ώρα να παραδώσουμε κι εμείς τη σκυτάλη.
Παραλάβαμε μια ομάδα με ιστορία. Μια κληρονομιά που άλλοι άνθρωποι δημιούργησαν και κράτησαν ζωντανή πριν από εμάς.
Προσπαθήσαμε όλα αυτά τα χρόνια να την τιμήσουμε, να την εμπλουτίσουμε, να προσθέσουμε τις δικές μας σελίδες σε αυτή την ιστορία.
Κάναμε λάθη. Πήραμε δύσκολες αποφάσεις. Ζήσαμε αποτυχίες, αλλά και στιγμές που θα μας συντροφεύουν για μια ζωή.
Και όταν έρθει η ώρα να φύγουμε, το μόνο που πραγματικά θα έχει σημασία είναι να αφήσουμε πίσω μας μια ομάδα που θα μπορεί να συνεχίσει.
Γιατί η Αθλητική Ένωση Νεάπολης ΑΝΗΚΕΙ στη Νεάπολη.
Ανήκει σε όλους όσοι την αγάπησαν, την υπηρέτησαν και την κράτησαν όρθια όλα αυτά τα χρόνια.
Ανήκει στα παιδιά που σήμερα φορούν τη φανέλα της στις ακαδημίες και ονειρεύονται μια μέρα να αγωνιστούν στην πρώτη ομάδα.
Και για να έχει αυτή η ιστορία συνέχεια, δεν αρκεί η προσπάθεια τριών, πέντε ή δέκα ανθρώπων.
Χρειάζεται μια ολόκληρη πόλη.
Η Κυριακή πρέπει να αποτελέσει το σημείο καμπής της φετινής μας χρονιάς.
Όχι γιατί ένας αγώνας μπορεί να λύσει όλα μας τα προβλήματα.
Αλλά γιατί κάποια στιγμή πρέπει να σηκώσεις το κεφάλι, να αφήσεις πίσω σου ό,τι σε πλήγωσε και να δείξεις ότι είσαι ακόμη εδώ.
Οι ποδοσφαιριστές μας χρειάζονται τον κόσμο δίπλα τους. Όχι μόνο όταν σηκώνουν κύπελλα και πανηγυρίζουν πρωταθλήματα.
Αλλά και τώρα. Στα δύσκολα. Εκεί όπου δοκιμάζεται πραγματικά η σχέση μιας ομάδας με τους ανθρώπους της.
Την Κυριακή, στο «Περικλής Μελιδονιώτης», δεν παίζουμε απλώς έναν ακόμη αγώνα.
Παίζουμε για να ξαναβρούμε την πίστη μας, την αυτοπεποίθησή μας και τη δύναμη να συνεχίσουμε.
Γιατί αυτή η ομάδα έχει πέσει και έχει ξανασηκωθεί πολλές φορές.
Και θα το κάνει ξανά.
Η ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΝΕΑΠΟΛΗΣ ΣΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΚΕΙ.
