O τίτλος «O Γιος του προέδρου» μάλλον παραπέμπει σε… βύσμα ολκής, που έχει πάρει τη φανέλα βασικού «σπίτι» του και ξεκινάει στην 11άδα… βρέξει χιονίσει.
Με τον Νίκο Γαλανάκη, βέβαια, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Ο 17χρονος παίκτης άφησε τον Ρωμανό τον Ιανουάριο για να συνεχίσει στον Ατρόμητο, την ομάδα του χωριού του, στην οποία επικεφαλής διοικητικά είναι ο πατέρας του, Μιχάλης.
Από τις πρώτες κιόλας συμμετοχές του με τους «ασπρόμαυρους», έχει ξεδιπλώσει την ποιότητα του και τη θέση του στο αρχικό σχήμα την έχει πάρει με το… σπαθί του. Ο Γαλανάκης μίλησε στο primesport.gr και αναφέρθηκε στην προσπάθεια του Ατρόμητου φέτος. Αναλυτικά:
Για το αν στόχος είναι η άνοδος: «Εδώ που φτάσαμε στόχος είναι η άνοδος. Μπορεί να μην… καιγόμαστε ν’ ανέβουμε κατηγορία, αλλά, από την άλλη πλευρά, οφείλουμε να τη διεκδικήσουμε. Το καλοκαίρι όταν ξεκινούσε η ομάδα, δε ήταν υποθέτω πολλοί εκείνοι που θα πίστευαν ότι θα είχαμε σοβαρές πιθανότητες για να τα καταφέρουμε, όμως μέσα από μία σπουδαία προσπάθεια έχει γίνει, μπορέσαμε να είμαστε ψηλά στη βαθμολογία».
Για τους δικούς του στόχους: «Είναι ξεχωριστή για μένα η παρουσία μου στον Ατρόμητο. Είναι η ομάδα του χωριού μου, εδώ έπαιζε ο πατέρας μου, που πλέον επέστρεψε ως πρόεδρος, και σίγουρα θέλω να βοηθήσω όσο μπορώ για να πραγματοποιήσουμε τους στόχους μας. Όταν αποφάσισα να φύγω από τον Ρωμανό, ήρθα με μεγάλη χαρά. Μπορεί ν’ αγωνίζομαι πλέον σε μικρότερη κατηγορία, όμως στον Ατρόμητο είναι… αλλιώς».
Για το τι πρέπει να προσέξει ο Ατρόμητος στα ματς που απομένουν: «Πρέπει να παραμείνουμε ταπεινοί, σοβαροί και σταθεροί, ώστε ν’ ανέβουμε… Είμαστε, πάντως, προσγειωμένοι και μακάρι στο τέλος να τα καταφέρουμε… Βλέπουμε, ωστόσο, κάθε αγώνα ξεχωριστά και στο φινάλε θα δούμε τι έχουμε κάνει…».
Για την περιπέτεια υγείας του πατέρα του και προέδρου της ομάδας: «Είναι δυνατός, έχει υποστεί μια μεγάλη ταλαιπωρία, όμως δεν τα παρατάει και είμαι σίγουρος ότι θα βγει νικητής… Και εγώ και όλα τα παιδιά θέλουμε να πετύχουμε και για εκείνον… Εύχομαι να πάνε όλα καλά για τον Ατρόμητο και για τον πατέρα μου και στο τέλος να πανηγυρίσουμε μαζί με τον πρόεδρο…».
