Την Πέμπτη το βράδυ γίναμε μάρτυρες μιας πολύ μεγάλης νίκης του ΟΦΗ επί της ΤΣΣΚΑ Σόφιας, με το θριαμβευτικό 3-0. Το σημαντικότερο, όμως, δεν ήταν μόνο το αποτέλεσμα. Ήταν η εμφάνιση. Ο τρόπος με τον οποίο ήρθε αυτή η νίκη.
Του Βασίλη Βαρούχα
Και προσωπικά πιστεύω ότι η βραδιά της Πέμπτης δεν ήταν τυχαία. Είναι ο προάγγελος μιας εξαιρετικής παρουσίας που μπορεί να έχει ο ΟΦΗ τη φετινή σεζόν, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και το αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης ποδοσφαιρικής φιλοσοφίας.
Ποια είναι αυτή η φιλοσοφία;
Ίσως η πιο απλή και, αποδεδειγμένα, μία από τις πιο αποτελεσματικές για χώρες όπως η Ελλάδα, οι οποίες δεν έχουν τη δυνατότητα να δαπανούν ατελείωτα εκατομμύρια για μεταγραφές.
Ο ΟΦΗ έκανε κάτι που, κατά την άποψή μου, θα έπρεπε να αποτελεί τη βάση για πολλές ελληνικές ομάδες. Εμπιστεύτηκε έναν φιλόδοξο Έλληνα προπονητή, ο οποίος έχει ήδη δείξει ότι μπορεί να φέρει αποτελέσματα, και δημιούργησε γύρω του έναν κορμό παικτών που γνωρίζουν τι σημαίνει να αγωνίζεσαι για τον ΟΦΗ.
Έλληνες ποδοσφαιριστές, με γνώση της ελληνικής πραγματικότητας, της ιστορίας και της κουλτούρας του συλλόγου, πλαισιωμένοι σωστά και με ξεκάθαρους ρόλους, δημιούργησαν κάτι πολύ σημαντικό: μια ομάδα που μοιάζει περισσότερο με οικογένεια παρά με ένα σύνολο ακριβοπληρωμένων ποδοσφαιριστών.
Γιατί, στο ποδόσφαιρο, δεν κερδίζουν πάντα οι ομάδες που έχουν τους καλύτερους παίκτες. Πολύ συχνά κερδίζουν οι ομάδες που έχουν την καλύτερη χημεία, την καλύτερη ομοιογένεια και τους παίκτες που πραγματικά πιστεύουν ο ένας στον άλλον.
Στην ίδια φιλοσοφία, άλλωστε, βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό και ο Παναθηναϊκός στις μεγάλες ευρωπαϊκές του πορείες. Ο ελληνικός κορμός που δημιουργήθηκε εκείνα τα χρόνια αποτέλεσε στη συνέχεια τη βάση της Εθνικής ομάδας που έγραψε τη μεγαλύτερη σελίδα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, κατακτώντας το EURO 2004.
Και εδώ έρχεται και κάτι που είπε ο Χρήστος Κόντης και με το οποίο συμφωνώ απόλυτα: ένας προπονητής πρέπει να δείχνει αποτελέσματα σχετικά σύντομα.
Φυσικά, χρειάζεται χρόνος για να δουλευτούν λεπτομέρειες, να προσαρμοστούν νέοι παίκτες και να εφαρμοστεί πλήρως μια φιλοσοφία. Όμως το να χρειάζονται μήνες ή ακόμη και χρόνια για να παρουσιάσει μια ομάδα στοιχειώδη αγωνιστική ταυτότητα δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη δικαιολογία.
Ο ίδιος ο Κόντης έχει αποδείξει στην πράξη ότι μπορεί να αλλάξει μια ομάδα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Και όταν ένας προπονητής ξέρει τι θέλει από την ομάδα του, αυτό αργά ή γρήγορα φαίνεται μέσα στο γήπεδο.
Ίσως, λοιπόν, πρέπει κάποια στιγμή να επανεξετάσουμε συνολικά το μοντέλο του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Προσωπικά, θα ήθελα να δω όλες τις ελληνικές ομάδες να υποχρεώνονται να έχουν τουλάχιστον επτά Έλληνες ποδοσφαιριστές στην αρχική τους ενδεκάδα. Όχι μόνο για λόγους εθνικής ποδοσφαιρικής ανάπτυξης, αλλά κυρίως γιατί έτσι θα δημιουργήσουμε ξανά ισχυρούς ελληνικούς κορμούς.
Μόνο μέσα από τη συμμετοχή νέων Ελλήνων ποδοσφαιριστών μπορούν να δημιουργηθούν οι επόμενες γενιές παικτών που θα στελεχώσουν και την Εθνική ομάδα. Και, ακόμη περισσότερο, μόνο έτσι μπορούμε να ξαναδούμε ποδοσφαιριστές που γνωρίζουν πραγματικά σε ποια ομάδα αγωνίζονται, γνωρίζουν την ιστορία της, αισθάνονται τη φανέλα και αντιλαμβάνονται τι σημαίνει να εκπροσωπείς έναν σύλλογο.
Γιατί το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο μεταγραφές, συμβόλαια και ονόματα. Είναι χημεία, προσωπικότητα, ταυτότητα και συναίσθημα.
Όσο για τον ΟΦΗ, πραγματικά δεν ξέρω μέχρι πού μπορεί να φτάσει.
Θα διακινδυνεύσω, όμως, μια πρόβλεψη: πέρα από το πολύ όμορφο και ελκυστικό ποδόσφαιρο που πιστεύω ότι θα παρουσιάσει, ο ΟΦΗ μπορεί να εξελιχθεί σε μία από τις πρωταγωνίστριες ομάδες της φετινής Super League.
Και ίσως το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι ότι δείχνει έναν δρόμο που μπορούν να ακολουθήσουν και άλλες ελληνικές ομάδες.
Όχι απαραίτητα με περισσότερα χρήματα.
Αλλά με καλύτερη φιλοσοφία.
