Ο Τάκης Γκώνιας άφησε το αποτύπωμά του στο ελληνικό ποδόσφαιρο, προπονητικά, κυρίως μέσα από τη σκληρή δουλειά που έκανε στον Εργοτέλη.
Όσοι τον έζησαν αλλά και όσοι θυμούνται το ποδόσφαιρο που έπαιζαν τότε οι κιτρινόμαυροι, μιλούν για το πόσο μπροστά ήταν οι ιδέες του καθώς ήταν από τους πρώτους -αν όχι ο πρώτος- που έπαιξε build up και μάλιστα, πριν δέκα χρόνια που συνέβη αυτό, είχε λοιδωρηθεί.
Ο Σταύρος Λαμπράκης, που τότε ήταν στέλεχος του ποδοσφαιρικού τμήματος του Εργοτέλη στη Σούπερ Λιγκ 2, ζούσε κάθε μέρα τον Τάκη Γκώνια, τις αγωνίες του, τις ιδέες του, τα αστεία του, αλλά κυρίως, το πάθος του για το ποδόσφαιρο.
«Ήταν παθιασμένος με το ποδόσφαιρο…»
Ο ίδιος μίλησε στο για τον φίλο του, που έφυγε μόλις στα 54 του, μετά από άνιση μάχη:
«Ήταν ένας άνθρωπος παθιασμένος με το ποδόσφαιρο, ερωτευμένος με το ποδόσφαιρο… Ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος, με χιούμορ.
Ήταν μπροστά από την εποχή του όσον αφορά την προπονητική. Στο δύσκολο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής κατάφερε και δημιούργησε μια ομάδα που μετά από ένα χρονικό διάστημα που είναι απαραίτητο γι’ αυτή τη διαδικασία, χαιρόσουνα να τη βλέπεις. Μια ομάδα που το ευχαριστιόταν όλοι οι παίκτες, εμείς που ήμασταν στην καθημερινότητα, ο κόσμος…
Ιδιαίτερος, χαρισματικός άνθρωπος και προπονητής».
«Είχε αφιερωθεί ολοκληρωτικά στο ποδόσφαιρο…»
Τι έχει να θυμάται όμως ο Τεχνικός Διευθυντής του Εργοτέλη από τον Τάκη Γκώνια;
«Έχω να θυμάμαι το πάθος του, 24 ώρες το 24ωρο για το ποδόσφαιρο, για τον Εργοτέλη, για τη βελτίωση, για τη διαδικασία… Έχω να θυμάμαι πολλές συζητήσεις, πολλές αναλύσεις για το ποδόσφαιρο. Με έκανε και εμένα καλύτερο όσον αφορά τις ιδέες για το ποδόσφαιρο. Μου έμαθε πράγματα. Η λέξη που μπορώ να βρω είναι παθιασμένος. Είχε αφιερωθεί ολοκληρωτικά στο ποδόσφαιρο…»
Ο Σταύρος Λαμπράκης δήλωσε συγκλονισμένος από το χαμό του Τάκη Γκώνια:
«Είμαστε όλοι συγκλονισμένοι, γνωρίζαμε ότι είχε ταλαιπωρηθεί το τελευταίο διάστημα. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει, συλλυπυτήρια στην οικογένειά του και στους δικούς του ανθρώπους. Μόνο καλά λόγια έχω να πω για τον Τάκη.»
