Υπάρχουν επιτυχίες που πανηγυρίζονται για ένα βράδυ και υπάρχουν στιγμές που κουβαλούν μέσα τους ολόκληρα χρόνια. Για μια συγκεκριμένη γενιά ανθρώπων του ΟΦΗ, η φετινή επιστροφή στην Ευρώπη δεν είναι απλώς μια αγωνιστική επιτυχία. Είναι κάτι πολύ περισσότερο. Είναι μια προσωπική δικαίωση.
Του Αλέξανδρου Χριστινάκη
Απόψε, όταν ο ΟΦΗ βγει ξανά σε ευρωπαϊκό γήπεδο, στις εξέδρες θα υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζουν πολύ καλά πόσο μακρύς ήταν ο δρόμος μέχρι εδώ.
Άνθρωποι που σήμερα βρίσκονται στα 40, στα 45, στα 50 τους χρόνια.
Μια γενιά που πρόλαβε τις μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές του παρελθόντος, αλλά στη συνέχεια έζησε σχεδόν τα πάντα.
Και όταν λέμε τα πάντα, δεν είναι υπερβολή.
Έζησε υποβιβασμούς. Οικονομικά προβλήματα. Χρέη. Αβεβαιότητα. Κυριακές στη Β’ Εθνική και ταξίδια στη Γ’ Εθνική.
Έζησε τον ΟΦΗ να πηγαίνει με λεωφορεία σε γήπεδα που κάποτε θα φάνταζε αδιανόητο ότι θα επισκεπτόταν για επίσημο αγώνα.
Έζησε αποκλεισμούς, απογοητεύσεις και αντιπάλους που σήμερα έχουν εξαφανιστεί ακόμη και από τον ποδοσφαιρικό χάρτη.
Έζησε εποχές στις οποίες η συζήτηση δεν ήταν αν ο ΟΦΗ θα παίξει στην Ευρώπη.
Ήταν αν θα καταφέρει να σταθεί ξανά στα πόδια του.
Κι όμως, εκείνη η γενιά έμεινε
Αυτό ίσως είναι το πιο ιδιαίτερο κομμάτι αυτής της ιστορίας.
Ο ΟΦΗ στις δυσκολότερες περιόδους του θα μπορούσε να είχε χάσει ένα μεγάλο μέρος του κόσμου του.
Συνέβη το αντίθετο.
Στα χρόνια της περιπλάνησης στις μικρότερες κατηγορίες δημιουργήθηκε ένας ακόμη ισχυρότερος δεσμός ανάμεσα στην ομάδα και σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας του Ηρακλείου και της Κρήτης.
Ο κόσμος δεν περίμενε μια κατάκτηση για να επιστρέψει.
Ήταν ήδη εκεί.
Στις καλές ημέρες, αλλά κυρίως στις κακές.
Και ίσως τελικά οι δύσκολες εποχές να δημιούργησαν κάτι που δεν αγοράζεται και δεν κατασκευάζεται με καμία επικοινωνιακή καμπάνια.
Ανθεκτικότητα.
Μια γενιά φιλάθλων που έμαθε να αγαπά την ομάδα της χωρίς να απαιτεί ως αντάλλαγμα τίτλους και επιτυχίες.
Σε μια εποχή όπου το ποδόσφαιρο πολλές φορές μετρά την αφοσίωση με κύπελλα, πρωταθλήματα και ευρωπαϊκές πορείες, αυτή η γενιά ακολούθησε έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο.
Έμαθε να μένει όταν τα πράγματα πήγαιναν στραβά.
Από τα λεωφορεία της Γ’ Εθνικής στις ευρωπαϊκές βραδιές
Και γι’ αυτό η σημερινή εικόνα έχει διαφορετικό βάρος.
Κάποιος που έζησε εκείνες τις Κυριακές δεν βλέπει απλώς έναν αγώνα Europa League.
Βλέπει ολόκληρη τη διαδρομή.
Θυμάται πού βρισκόταν ο ΟΦΗ πριν από δέκα ή δεκαπέντε χρόνια και βλέπει πού βρίσκεται σήμερα.
Κύπελλο Ελλάδας.
Super Cup.
Ευρώπη.
Και πλέον μπροστά του μια σεζόν στην οποία η ευρωπαϊκή παρουσία στη League Phase είναι εξασφαλισμένη, είτε στο Europa League είτε στο Conference League.
Για έναν νεότερο φίλο της ομάδας όλα αυτά μπορεί να μοιάζουν σαν μια φυσιολογική εξέλιξη.
Για εκείνον που πέρασε μέσα από τα δύσκολα χρόνια, όμως, τίποτα από αυτά δεν θεωρείται φυσιολογικό.
Και κυρίως τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο.
Δεν είναι δικαίωση επειδή «είχαν δίκιο»
Είναι δικαίωση επειδή άντεξαν.
Επειδή υπήρξαν χρόνια που το εύκολο θα ήταν να απομακρυνθούν.
Δεν το έκαναν.
Έμειναν δίπλα σε μια ομάδα που πολλές φορές περισσότερο τους πλήγωσε παρά τους χάρισε χαμόγελα.
Και αυτή ίσως είναι μία από τις πιο παράξενες αλλά και αυθεντικές σχέσεις που μπορεί να δημιουργήσει το ποδόσφαιρο.
Να συνεχίζεις χωρίς να ξέρεις πότε θα έρθει η ανταμοιβή.
Ή ακόμη και αν θα έρθει ποτέ.
Απόψε κάποιοι θα κοιτάξουν το γήπεδο λίγο διαφορετικά
Θα υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι στο Παγκρήτιο.
Παιδιά που θα ζήσουν ίσως την πρώτη μεγάλη ευρωπαϊκή τους βραδιά.
Νέοι που δεν θυμούνται τον ΟΦΗ της δεκαετίας του ’90.
Και δίπλα τους θα βρίσκονται εκείνοι που θυμούνται σχεδόν τα πάντα.
Τη μεγάλη ομάδα.
Την πτώση.
Την αμφισβήτηση.
Τα μικρά γήπεδα.
Τα λεωφορεία.
Την επιστροφή.
Και τώρα ξανά την Ευρώπη.
Ίσως γι’ αυτούς, όταν ακουστεί το πρώτο σφύριγμα ενός ακόμη ευρωπαϊκού αγώνα του ΟΦΗ, να υπάρξει για λίγα δευτερόλεπτα μια διαφορετική σκέψη.
Όχι για τον αντίπαλο.
Όχι για την πρόκριση.
Ούτε για το αποτέλεσμα.
Αλλά για όσα χρειάστηκε να συμβούν μέχρι να φτάσουν ξανά εδώ.
Γιατί ορισμένες φορές στο ποδόσφαιρο η μεγαλύτερη απόσταση δεν είναι αυτή που χωρίζει δύο γήπεδα.
Είναι η απόσταση ανάμεσα σε αυτό που κάποτε φοβήθηκες ότι χάνεται και σε αυτό που σήμερα βλέπεις ξανά μπροστά σου.
Και για μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων του ΟΦΗ, αυτή η ευρωπαϊκή επιστροφή έχει ακριβώς αυτή τη σημασία.
Δεν ξέχασαν από πού πέρασαν. Γι’ αυτό μπορούν να καταλάβουν καλύτερα από τον καθένα πόσο μακριά έφτασαν.
