Δεν ήταν μια «κανονική» πορεία. Δεν ήταν μια ομάδα που απλώς πήγε βήμα-βήμα μέχρι το τέλος. Ήταν μια διαδρομή που έμοιαζε να γεννιέται μέσα από τις δυσκολίες της και να δυναμώνει κάθε φορά που όλα έδειχναν εναντίον της.
Υπάρχουν κατακτήσεις που εξηγούνται εύκολα: ποιότητα, βάθος, ανωτερότητα. Και υπάρχουν κι εκείνες που δεν χωράνε σε τακτικές αναλύσεις. Η φετινή του ΟΦΗ ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Από την αρχή της χρονιάς τίποτα δεν προμήνυε αυτό που θα ακολουθούσε. Η ομάδα έμοιαζε να ψάχνει τον εαυτό της, να προσπαθεί να βρει ρυθμό, κατεύθυνση, λόγο ύπαρξης στο γήπεδο. Και κάπου εκεί, χωρίς θόρυβο αλλά με ουσία, άρχισε να αλλάζει.
Η μεταμόρφωση δεν έγινε με «εκρήξεις». Ήρθε με μικρές νίκες, με λεπτομέρειες που στο τέλος έφτιαξαν χαρακτήρα. Ο ΟΦΗ άρχισε να αποκτά συνοχή, να ξέρει τι ζητάει μέσα στο παιχνίδι και – το σημαντικότερο – να πιστεύει ότι μπορεί να το πάρει.
Και όταν μια ομάδα πιστέψει πραγματικά, τότε αλλάζει επίπεδο.
Οι μεγάλες στιγμές δεν ήρθαν τυχαία. Ήρθαν γιατί αυτή η ομάδα έμαθε να στέκεται όρθια εκεί που άλλοι λύγιζαν. Έμαθε να παλεύει όταν το ματς δεν της πήγαινε, να αντέχει την πίεση, να διαχειρίζεται το «βάρος» της στιγμής.
Στα δύσκολα παιχνίδια φάνηκε ποιος το θέλει περισσότερο. Και ο ΟΦΗ το ήθελε πιο πολύ από όλους.
Δεν ήταν πάντα καλύτερος αγωνιστικά. Δεν κυριάρχησε σε όλα τα ματς. Αλλά είχε κάτι που δεν μετριέται εύκολα: επιμονή. Εκείνο το πείσμα που δεν σου επιτρέπει να παραδώσεις τίποτα, ούτε καν όταν όλα μοιάζουν χαμένα.
Στα ημιτελικά έδειξε πως μπορεί να παίζει με την πλάτη στον τοίχο και να μην φοβάται. Στον τελικό απέδειξε πως δεν υπάρχει στιγμή που να είναι «αργά». Ότι ακόμα και όταν δέχεσαι το χτύπημα, μπορείς να σηκωθείς και να απαντήσεις.
Αυτός ο ΟΦΗ δεν έψαξε την εύκολη διαδρομή. Την έφτιαξε μόνος του, μέσα από αντιξοότητες, μέσα από στιγμές που δοκίμασαν τα όριά του. Και κάθε φορά, αντί να κάνει πίσω, προχωρούσε.
Κάπως έτσι γράφονται οι ιστορίες που μένουν.
Όχι επειδή κάποιος τις περίμενε, αλλά επειδή κάποιοι αρνήθηκαν να δεχτούν ότι δεν μπορούν να τις ζήσουν.
Ο φετινός ΟΦΗ δεν κέρδισε απλώς ένα τρόπαιο.
Κέρδισε το δικαίωμα να τον θυμούνται.
