Ο Βασίλης Μπαστάκης ανήκει στη γενιά των προπονητών που βλέπουν το ποδόσφαιρο ως κάτι πολύ περισσότερο από τα αποτελέσματα και τους τίτλους.
Μέσα από τη διαδρομή του στις ακαδημίες, τις Μικτές ομάδες της ΕΠΣ Ηρακλείου, τον Εργοτέλη και τον Γιούχτα, έχει συνδέσει το όνομά του με την ανάπτυξη νεαρών ποδοσφαιριστών και τη δημιουργία ενός καλύτερου περιβάλλοντος για τα παιδιά που αγαπούν το άθλημα.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για τον νέο του ρόλο στο πρόγραμμα «Αναγέννηση» της ΕΠΟ, εξηγεί γιατί θεωρεί ότι η σωστή εκπαίδευση στις μικρές ηλικίες αποτελεί τη βάση για το μέλλον του ελληνικού ποδοσφαίρου και καταθέτει τη δική του οπτική για το ταλέντο, την εξέλιξη και τις προοπτικές του κρητικού ποδοσφαίρου.
Ο Βασίλης Μπαστάκης δεν κρύβει ότι ονειρεύεται κάτι που σήμερα μοιάζει δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο: μια ομάδα στην κορυφαία κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου που θα στηρίζεται αποκλειστικά σε Κρητικούς ποδοσφαιριστές. Παίρνοντας ως παράδειγμα το μοντέλο της Αθλέτικ Μπιλμπάο, υποστηρίζει ότι το ταλέντο υπάρχει στο νησί και πως αυτό που λείπει δεν είναι οι ικανοί παίκτες, αλλά ο σωστός σχεδιασμός, η υπομονή και η συνέπεια.
Παράλληλα, αναφέρεται σε σημαντικούς σταθμούς της προπονητικής του πορείας, στις εμπειρίες που αποκόμισε από τις συνεργασίες του, στη φιλοσοφία που τον καθοδηγεί μέσα στο γήπεδο, αλλά και στη μεγάλη σημασία που δίνει όχι μόνο στην ανάδειξη καλύτερων ποδοσφαιριστών, αλλά κυρίως καλύτερων ανθρώπων.
Μια συζήτηση με επίκεντρο το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο, τη δύναμη του σωστού σχεδιασμού και την πίστη ότι το μέλλον χτίζεται καθημερινά μέσα από τα παιδιά.
Το πρόγραμμα «Αναγέννηση» και η νέα πρόκληση
-Ας ξεκινήσουμε με το νέο κεφάλαιο στην προπονητική σου πορεία. Τον περασμένο Φεβρουάριο, ο πρόεδρος της ΕΠΣ Ηρακλείου και αναπληρωτής πρόεδρος της ΕΠΟ, Νίκος Τζώρτζογλου, ανακοίνωσε την ανάληψη του ρόλου σου ως Περιφερειακού προπονητή του προγράμματος «Αναγέννηση» στην Κρήτη. Θα ήθελα αρχικά να εξηγήσεις τι είναι το «Αναγέννηση» και εν συνεχεία να μας πεις τι σημαίνει για σένα αυτή η νέα πρόκληση;
«Αρχικά για πρώτη φορά στην Ελλάδα δημιουργείται κάτι ενιαίο για όλη την χώρα σε αναπτυξιακό επίπεδο.
Το πρόγραμμα Αναγέννηση εστιάζει στην διαμόρφωση ενός νέου δημιουργικού πλαισίου με απώτερο στόχο την μελλοντική πρόοδο του αθλήματος.
Ο καθορισμός μιας στρατηγικής πορείας ανάπτυξης προς το ελίτ επίπεδο είναι ζωτικής σημασίας. Προσπαθούμε να υποστηρίξουμε το αναπτυξιακό μας ποδόσφαιρο από την βάση της πυραμίδας, έως το ανώτερο επίπεδο των εθνικών ομάδων.
Σκοπός μας είναι να βελτιώσουμε το ποδόσφαιρο από την βάση του, από τις μικρές ηλικίες, να ενισχύσουμε το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο, να αναπτυχθούν οι εθνικές ομάδες, να αναπτυχθούν νέα ταλέντα και να εκπαιδευτούν στις μικρές ηλικίες.
Για εμένα είναι πολύ ευχάριστη η συμμετοχή μου σε αυτό το staff ανθρώπων για αυτό το σκοπό γιατί έχει να κάνει με τα παιδιά και πως θα βοηθήσουμε όλοι να έχουν καλύτερες συνθήκες και καλύτερο περιβάλλον για να αναπτυχθούν.
Γιατί μέσα από αυτή την διαδικασία θα δούμε πιο χαρούμενους παίκτες με συνέπεια καλύτερους παίκτες, άρα καλύτερες ομάδες. Αυτό θα φέρει πιο πολλούς Έλληνες στο υψηλό επίπεδο και αυτό θα δημιουργήσει καλύτερες εθνικές ομάδες. Όμως το πιο σημαντικό είναι ότι θα έχουμε καλύτερους ανθρώπους γιατί το πρόγραμμα έχει κέντρο το παιδί και μόνο το παιδί.»
Από το όνειρο του ποδοσφαιριστή στην προπονητική
Πώς πήρες την απόφαση, σε τόσο νεαρή ηλικία, να αφήσεις πίσω σου το ποδόσφαιρο ως ποδοσφαιριστής και να ξεκινήσεις το δικό σου ταξίδι στην προπονητική;
«Από μικρός που έπαιζα ποδόσφαιρο είχα στόχο να παίξω Α’ Εθνική όπως όλα τα παιδιά στην ηλικία μου. Στα 19 έφτασα κοντά, όμως στην ομάδα που σχεδόν είχα κλείσει άλλαξε η διοίκηση και έτσι δεν προχώρησε.
Μετά είχα ένα ατύχημα με μηχανάκι και χτύπησα στο γόνατο. Επέστρεψα μετά από λίγο καιρό και έπαθα υποτροπή, όμως έκανα την αποθεραπεία μου και επέστρεψα. Έπαιξα μέχρι Γ’ Εθνική και μετά πήρα την απόφαση να ασχοληθώ προπονητικά στα 21 μου πλέον.
Ο λόγος ήταν όλα αυτά που είχα βιώσει όσο έπαιζα. Ήθελα λοιπόν να γίνω προπονητής για να δώσω στους παίκτες την ελευθερία και την χαρά του παιχνιδιού και, αν μπορώ, να τους βοηθήσω να φτάσουν όσο πιο ψηλά γίνεται.»
Το ταλέντο στο κρητικό ποδόσφαιρο
Πιστεύεις ότι στο κρητικό ποδόσφαιρο υπάρχει ταλέντο που, πολλές φορές, δεν εντοπίζεται ή δεν αξιοποιείται όπως θα έπρεπε;
«Ταλέντο υπάρχει παντού, άρα υπάρχει και στην Κρήτη. Αρχικά πρέπει να ξέρουμε τι είναι ταλέντο όταν χρησιμοποιούμε την λέξη. Όλοι έχουν ταλέντο σε κάτι, όμως στην ουσία το ταλέντο είναι μια αφετηρία και σε πάει πιο κοντά στον στόχο.
Ανάλογα λοιπόν πόσο ταλέντο είσαι ξεκινάς και από καλύτερο σημείο ή όχι, όμως αυτό από μόνο του δεν φτάνει.
Φυσικά και υπάρχει ταλέντο που δεν αξιοποιείται για διάφορους λόγους και ο πιο βασικός είναι ότι κρίνονται τα παιδιά με την τωρινή τους αποτελεσματικότητα και όχι με την προοπτική που μπορεί να έχουν.
Άρα θα επιλεχθεί ο πιο πρώιμος σε ανάπτυξη, δηλαδή ο πιο ψηλός, ο πιο δυνατός, ο πιο γρήγορος σήμερα. Σε υψηλό επίπεδο όμως έχει περισσότερες πιθανότητες να παίξει αυτός που επικοινωνεί καλύτερα με το περιβάλλον και που παίρνει καλύτερες αποφάσεις.
Φανταστείτε ότι αυτή την στιγμή, χωρίς κάποιο σχέδιο, θα μπορούσε να υπάρξει μια ομάδα με Κρητικούς ποδοσφαιριστές στην Α’ Εθνική. Και αυτός είναι ο στόχος μου στο ποδόσφαιρο. Αν με αξιώσει ο Θεός κάποια στιγμή να δημιουργηθεί κάτι από τις μικρές ηλικίες μέχρι την πρώτη ομάδα μόνο με Κρητικούς ποδοσφαιριστές.
Άλλωστε η Αθλέτικ Μπιλμπάο το έχει κάνει και τα έχει καταφέρει πολλά χρόνια τώρα, άρα είναι ρεαλιστικό. Απλώς θέλει σχέδιο και συνέπεια στην τήρησή του.»
Οι βάσεις για το επαγγελματικό ποδόσφαιρο
Ποια θεωρείς ότι είναι τα βασικά στοιχεία που λείπουν σήμερα από τις ομάδες εδώ στην Κρήτη ώστε οι νεαροί ποδοσφαιριστές να μπορέσουν να χτίσουν σωστές βάσεις και να σταθεροποιηθούν αργότερα σε επαγγελματικό επίπεδο;
«Δεν είναι ένα πράγμα αυτό που θα φέρει αυτό το αποτέλεσμα, αλλά ούτε και πως αν τα κάνεις όλα θα πετύχεις σίγουρα. Τουλάχιστον όμως θα αυξήσεις τις πιθανότητές σου.
Αρχικά πρέπει να μπει ο στόχος, μετά να γίνει το σχέδιο, δηλαδή πώς θα φτάσουμε εκεί, και μετά οι γνώσεις για το πώς θα υλοποιηθεί.
Αν σκεφτεί κανείς τι χρήματα δαπανούνται στα τοπικά και στην Γ’ Εθνική και φανταστεί τα μισά από αυτά τα χρήματα να πήγαιναν σε ένα τέτοιο project, τι θα γινόταν.
Είμαι σίγουρος για τα αποτελέσματα γιατί οι παίκτες πάντα μπορούν. Το θέμα είναι να τους δώσουμε το περιβάλλον να αναπτυχθούν.»
Μπορεί να αλλάξει η νοοτροπία;
Πιστεύεις ότι αυτή η νοοτροπία που υπάρχει σήμερα μπορεί να αλλάξει τα επόμενα χρόνια; Και πόσο αισιόδοξος είσαι γι’ αυτό;
«Ναι, πιστεύω ότι μπορεί να αλλάξει. Γενικά είμαι αισιόδοξος και βλέπω τα πράγματα από τη θετική τους πλευρά.
Έχει γίνει η αρχή με το πρόγραμμα Αναγέννηση και πλέον είναι στο χέρι μας να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε.»
Η σημασία των Μικτών ομάδων για την εξέλιξη των παιδιών
Στην πρώτη σου χρονιά στη Μικτή Κ16 καταφέρατε να φτάσετε μέχρι τον μεγάλο τελικό. Μπορεί να μην ήρθε το τρόπαιο, όμως ήταν ξεκάθαρο για όλους ότι εκείνη η ομάδα είχε πολύ μεγάλες δυνατότητες.
Σήμερα βλέπουμε παιδιά όπως ο Θοδωρής Φαϊτάκης να κάνουν το βήμα σε επαγγελματικό επίπεδο, με πρόσφατο το ντεμπούτο του με την Κηφισιά, αλλά και άλλους ποδοσφαιριστές να ακολουθούν αντίστοιχη πορεία. Πόσο σημαντικό θεωρείς ότι είναι το ποδόσφαιρο των Μικτών ομάδων για την εξέλιξη και την προβολή των νεαρών παιδιών;
«Αυτό που έκανε υπέροχο αυτό το ταξίδι με τη Μικτή ήταν ο τρόπος που παίζαμε, το στυλ παιχνιδιού. Για μένα δεν είναι το πιο σημαντικό το να κερδίζεις, αλλά το πώς κερδίζεις.
Αυτά τα παιδιά χαιρόσουν να τα βλέπεις. Πρόσφεραν θέαμα σε όποιον παρακολουθούσε τα παιχνίδια και έδειχναν αυτό που πραγματικά είναι σαν ποδοσφαιριστές, χωρίς το στοιχείο του φόβου μήπως κάνουν λάθος.
Όταν ασχολείσαι με το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο υπάρχει και άλλος τίτλος και έρχεται μετά από μερικά χρόνια, βλέποντας πού έχει φτάσει το κάθε παιδί και στο ποδόσφαιρο αλλά και στη ζωή του.
Γενικά, τι να το κάνεις να έχεις πάρει έναν τίτλο θυσιάζοντας την εξέλιξη και τη βελτίωση των παιδιών σαν παίκτες και σαν ανθρώπους και να μην παίξει κανένας σε υψηλότερο επίπεδο ή να μην είναι καλός άνθρωπος;
Ο δικός μας τίτλος λοιπόν από εκείνη τη χρονιά μέχρι τώρα είναι ότι όλα τα παιδιά είναι εξαιρετικοί χαρακτήρες, συμπεριφέρονται καλά και όλοι έχουν κάνει κάτι στη ζωή τους.
Από τα παιδιά που παίζουν οργανωμένα στις ακαδημίες παίζει επαγγελματικά περίπου το 1%, οπότε όπως είναι λογικό δίνουμε εξίσου βάση και στο υπόλοιπο 99%.
Συγχαρητήρια στον Θοδωρή που έπαιξε στην Α’ Εθνική, αλλά αυτό είναι μόνο η αρχή. Τα υπόλοιπα τα έχω πει στον ίδιο.
Υπάρχουν όμως και άλλα παιδιά, όπως ο Τσαγκαράκης που είναι στην Α’ Εθνική με τον Πανσερραϊκό, ο Ορφανουδάκης που έπαιξε στη Β’ Εθνική με τον Γιούχτα, οι Κουμάκης, Χότζα, Καλλέργης, Κωνσταντακόπουλος, Μαυρογιαννάκης, Καλογιαννάκης Φίλιππος, Καλογιαννάκης Στέφανος και Τζιράκης που έχουν αγωνιστεί στη Γ’ Εθνική.
Ο Βγόντζας βρίσκεται στην Κ19 του ΟΦΗ, ο Φθενάκης στην Κ19 του Πανσερραϊκού, ενώ υπάρχουν παιδιά που ετοιμάζονται να παίξουν φέτος στη Γ’ Εθνική, όπως ο Παναγιωτάκης, ο Μαυρογιάννης, ο Πρέντι και ο Κουντούρης.
Υπάρχουν επίσης παιδιά που επέλεξαν τις σπουδές τους, όπως οι Χαχλιουτάκης, Μπουτσάκης, Σταματάκης, Παρασύρης και Μενεγάτος.
Μπορεί κάποιοι να έχουν παίξει επαγγελματικά μέχρι τώρα, όμως είμαι σίγουρος ότι και άλλα παιδιά θα αγωνιστούν σε υψηλό επίπεδο τα επόμενα χρόνια.
Κάναμε μια ομάδα με πολλά παιδιά του 2008, παρότι ήταν πιο μικρόσωμα, γιατί τα κριτήρια δεν ήταν ποιος είναι πιο ψηλός ή πιο δυνατός, αλλά ποδοσφαιρικά. Και γι’ αυτό τόσα πολλά παιδιά βρήκαν τον δρόμο τους.
Οι Μικτές βοηθούν πάρα πολύ, γιατί μέσα από αυτές τα παιδιά παρακολουθούνται και μπορούν να φτάσουν σε υψηλότερο επίπεδο.»
Η επιστροφή στον Εργοτέλη
Μετά την επιτυχημένη παρουσία σου στον πάγκο της Μικτής, ήρθε το καλοκαίρι του 2023 η πρόταση να αναλάβεις τον Εργοτέλη, την ομάδα που ουσιαστικά σου έδωσε και το πρώτο μεγάλο βήμα στην προπονητική. Πόσο ιδιαίτερη στιγμή ήταν για σένα αυτή η επιστροφή;
«Ήταν πολύ ιδιαίτερη αυτή η επιστροφή γιατί στον Εργοτέλη ξεκίνησα ως προπονητής στις ακαδημίες και στην πορεία των χρόνων έφτασα μέχρι βοηθός προπονητή στην πρώτη ομάδα όταν αγωνιζόταν στη Β’ Εθνική.
Στην ουσία δεν έφυγα ποτέ, γιατί ακόμη και όταν ήμουν στην πρώτη ομάδα ήμουν παράλληλα και στην ακαδημία.
Όταν ήρθε η πρόταση από την τότε διοίκηση, η ομάδα βρισκόταν σε μια πολύ δύσκολη περίοδο, προσπαθώντας να κάνει ένα νέο ξεκίνημα με μικρά παιδιά.
Το θεώρησα ως μια πρόκληση εξαιτίας των συνθηκών. Ήταν πολύ δύσκολες οι συνθήκες, όμως πίστευα πολύ στους παίκτες, στους συνεργάτες και στη διαδικασία, οπότε με τη βοήθεια του Θεού πήγε πολύ καλά.»
Η απόφαση για τον Γιούχτα
Στα μέσα εκείνης της σεζόν πήρες μια απόφαση που λίγοι προπονητές θα τολμούσαν. Μετά την πρόταση που δέχθηκες από τον Γιούχτα στη Super League 2, επέλεξες να αποχωρήσεις τόσο από τον Εργοτέλη όσο και από τη Μικτή Κ16. Κοιτώντας το σήμερα, υπάρχει έστω και μία στιγμή που να μετάνιωσες για εκείνη την απόφαση;
«Εδώ έχουν γραφτεί κάποια πράγματα που δεν ισχύουν.
Στην πραγματικότητα, όταν μου έγινε η πρόταση, είπα στους ανθρώπους του Γιούχτα ότι τους ευχαριστώ πολύ και θα ήθελα να πάω αν δεν ήμουν κάπου αλλού, αλλά δεν μπορώ να φύγω στη μέση της χρονιάς ούτε από το ένα ούτε από το άλλο.
Έτσι η ομάδα του Γιούχτα έκανε πρόταση στον Εργοτέλη και στη Μικτή και οι δύο, με γνώμονα ότι θα ήταν κάτι καλό για εμένα και την πορεία μου, αποδέχτηκαν την πρόταση και έτσι πήγα στην ομάδα του Γιούχτα.
Δεν μετάνιωσα γιατί το θέμα αντιμετωπίστηκε με πολύ σεβασμό, ειλικρίνεια και ηθική προς όλους τους ανθρώπους και τους οργανισμούς και πήρα πολλά μαθήματα και από αυτή την εμπειρία.»
Οι συνεργασίες που άφησαν το αποτύπωμά τους
Μέσα στην προπονητική σου πορεία έχεις συνεργαστεί με ανθρώπους που έχουν αφήσει το δικό τους αποτύπωμα στο κρητικό ποδόσφαιρο, όπως ο Νίκος Μπαδήμας, ο Κώστας Ανυφαντάκης και ο Μανώλης Σουτζής. Τι κρατάς εσύ προσωπικά από αυτές τις συνεργασίες;
«Κρατάω πάρα πολλά πράγματα, γιατί αυτοί οι άνθρωποι που είναι μπροστά έχουν όλη την πίεση, οπότε κάνουν πράγματα καλά που κρατάς, αλλά κάνουν και λάθη όπως όλοι μας, οπότε παίρνεις το μάθημα από αυτό το λάθος και με τη βοήθεια του Θεού δεν θα το κάνεις κι εσύ αργότερα.
Άρα στο τέλος, αν σκέφτεσαι θετικά, μαθαίνεις και από τα σωστά και από τα λάθη.
Έμαθα και πήρα πράγματα από τον Κωστή τον Ανυφαντάκη, που είναι πολύ καλός άνθρωπος και καλός προπονητής.
Όμως με τον Μανώλη τον Σουτζή έχω μια ξεχωριστή σχέση. Τον θεωρώ φίλο μου, τον εκτιμώ και τον σέβομαι πολύ σαν άνθρωπο και από όταν ήμασταν στον Εργοτέλη στη Super League 2 συνεργάτες μέχρι και σήμερα με έχει βοηθήσει και έχω πάρει πολλά πράγματα από αυτόν.»
Τα προπονητικά πρότυπα και η ποδοσφαιρική φιλοσοφία
Υπάρχουν άνθρωποι στον χώρο του ποδοσφαίρου που θαυμάζεις ή που έχουν επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις σήμερα το παιχνίδι και την προπονητική;
«Υπάρχουν τρεις: ο Πεπ Γκουαρδιόλα, ο Ρομπέρτο Ντε Τζέρμπι και ο Φερνάντο Ντινίζ.
Αυτό που έχουν κοινό είναι ο τρόπος παιχνιδιού. Με ενθουσιάζει αυτός ο τρόπος παιχνιδιού. Θεωρώ ότι το ποδόσφαιρο είναι ακριβώς αυτό: να προσφέρει θέαμα και χαρά σε όποιον το παρακολουθεί.
Όχι να βαριόμαστε με αυτό που βλέπουμε και η μόνη χαρά να είναι αν κέρδισε η ομάδα μας.»
Η καθημερινότητα στον Αστερίωνα
Παράλληλα με το πρόγραμμα «Αναγέννηση» της ΕΠΟ, συνεχίζεις κανονικά και το έργο σου ως προπονητής της ακαδημίας του Αστερίωνα στο Ασήμι, ένας χώρος που, όπως φαίνεται, έχει γίνει πλέον το δεύτερό σου σπίτι. Θα ήθελα να μας πεις λίγα λόγια και γι’ αυτή τη δουλειά και για το τι σημαίνει για σένα η καθημερινή επαφή με τα παιδιά.
«Στην ακαδημία του Αστερίωνα κλείνω φέτος την έκτη χρονιά. Είναι μια ακαδημία που οι άνθρωποι που τη διοικούν έχουν ως μοναδικό στόχο το καλό των παιδιών και το αποδεικνύουν με πράξεις. Αυτός είναι και ο λόγος που έχω μείνει εκεί τόσα χρόνια.
Η ακαδημία λειτουργεί κάνοντας αυτό που είναι καλύτερο για τα παιδιά. Δίνει έμφαση από το πώς προπονούνται μέχρι το πώς είναι στο σχολείο τους και στην υπόλοιπη ζωή τους, στο πώς θα γίνουν καλύτεροι άνθρωποι για την κοινωνία.
Παράλληλα, προσπαθεί να τα κάνει να αγαπήσουν το ποδόσφαιρο και να νιώθουν ευλογημένα που έχουν το προνόμιο να παίζουν, γιατί δεν είναι δεδομένο ότι όλα τα παιδιά έχουν αυτή τη δυνατότητα.»
Ο αδελφός του και οι ποδοσφαιρικές συζητήσεις
Ο αδελφός σου, ο Γιώργος, συνεχίζει τη δική του πορεία στις ακαδημίες του ΑΟ Νέος Αστέρας Ρεθύμνου, σε συνεργασία με την ΟΦΗ, ενώ είναι και ο τεχνικός της Ελληνικής Ομάδας Socca. Πώς είναι η καθημερινότητά σας γύρω από το ποδόσφαιρο και πόσο βοηθά ο ένας τον άλλον μέσα στη χρονιά;
«Μιλάμε και ανταλλάσσουμε απόψεις συχνά. Τις περισσότερες φορές διαφωνούμε (γέλια).
Ο Γιώργος έχει και έναν πιο διοικητικό ρόλο, αυτόν του τεχνικού διευθυντή, που είναι λίγο διαφορετικός. Εμένα μου αρέσει η προπονητική διαδικασία και το γήπεδο, ενώ εκείνος είναι πολύ καλός στα οργανωτικά και στη διαχείριση.
Είμαστε διαφορετικοί σαν χαρακτήρες, όμως αυτό βοηθάει γιατί κάτι που θα πει ο ένας στον άλλο θα τον βοηθήσει να δει μια κατάσταση από διαφορετική οπτική γωνία. Και αυτό στο τέλος σε εξελίσσει.»
Τι αναζητά στην επόμενη πρόκληση
Μέσα σε αυτό το διάστημα που δεν βρίσκεσαι στους πάγκους, φαντάζομαι ότι υπήρξαν προτάσεις τις οποίες επέλεξες να μην αποδεχθείς. Τι είναι αυτό που θα σε έκανε να πεις το «ναι» σε μια μελλοντική πρόταση, εφόσον το επιτρέψουν οι συνθήκες;
«Δόξα τω Θεώ είχα κάποιες προτάσεις και ευχαριστώ πολύ τους ανθρώπους για την εκτίμηση και την τιμή να θέλουν να συνεργαστούμε.
Είναι πολύπλευρο και πολυσύνθετο το να συνεργαστείς με μια ομάδα. Πρέπει να υπάρχει κοινό όραμα, να αποδεχτούν τον τρόπο παιχνιδιού, να είναι οργανωμένοι και γενικά να θέλουν να μπουν ή να είναι ήδη σε μια συγκεκριμένη διαδικασία.
Γενικά οι ομάδες θα πρέπει να έχουν μια ιδέα και ένα στυλ και να προσλαμβάνουν προπονητές που τους ταιριάζουν, ώστε να συνεχίζεται η διαδικασία.
Δηλαδή ξεκινάς να χτίζεις ένα σπίτι και όταν φεύγει αυτός που το χτίζει, παίρνεις κάποιον άλλον για να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε ο προηγούμενος ή για να σου χτίσει ένα εντελώς διαφορετικό σπίτι;»
Οι άνθρωποι που σημάδεψαν την πορεία του
Υπάρχουν άνθρωποι που θεωρείς ότι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην προπονητική και προσωπική σου διαδρομή;
«Είναι πολλοί αυτοί που θέλω να ευχαριστήσω.
Αρχικά τους κ.κ Καλπακίδη και Κουτσάκη, που είναι αυτοί που με έφεραν στην ακαδημία του Εργοτέλη. Μετά τον κ. Κορνάρο, που με έχει βοηθήσει πολύ.
Ένα τεράστιο ευχαριστώ χρωστάω στον κ. Τουτζάρη, γιατί είναι αυτός που απλά με είδε να κάνω προπόνηση και με έφερε στην πρώτη ομάδα του Εργοτέλη στη Super League 2.
Είναι ένας άνθρωπος διαφορετικός στον τρόπο που σκέφτεται και διαχειρίζεται καταστάσεις και δεν είναι τυχαία όσα έχει καταφέρει γενικά στο ποδόσφαιρο, αλλά ειδικά στον Εργοτέλη.
Πήρε μια ομάδα με παιδιά που σχεδόν κανένα δεν είχε παίξει Β’ Εθνική και με σχέδιο και συνέπεια την οδήγησε να φτάσει ένα βήμα πριν από την Α’ Εθνική.
Με επηρέασε πολύ θετικά γιατί θυμάμαι πως μετά την απώλεια της ανόδου δεν ασχολήθηκε με τίποτα εξωαγωνιστικό, αλλά έκανε αγωνιστική αξιολόγηση για το τι θα μπορούσε να έχει γίνει καλύτερα.
Μου έδωσε λοιπόν την ευκαιρία όταν κανένας άλλος δεν θα μου την έδινε και ήταν η αφετηρία για τη μετέπειτα πορεία μου, οπότε θα του είμαι πάντα ευγνώμων.
Επίσης, μέσα από αυτόν γνώρισα έναν άνθρωπο που δεν θέλω να αναφέρω ονομαστικά και με βοήθησε πολύ προπονητικά, δείχνοντάς μου τον δρόμο για το πώς μπορώ να γίνω καλύτερος και βοηθώντας με όποτε τον χρειάζομαι.
Για το τέλος άφησα τον άνθρωπο στον οποίο χρωστάω τα πάντα στη ζωή μου και αυτός είναι η γυναίκα μου.
Με έχει κάνει και με κάνει καλύτερο άνθρωπο. Είναι πάντα εκεί σε όλες τις δυσκολίες, με χαμόγελο και θετικότητα, για να με βοηθήσει να βρούμε την καλύτερη λύση.
Νιώθω ευλογημένος και την ευχαριστώ για όλα.»
