Η απογοήτευση του ΟΦΗ μετά το παιχνίδι με τη Ρεν λέει πολλά για το πώς αντιμετωπίζει πλέον τις ευρωπαϊκές του βραδιές. Δεν του αρκεί να συμμετέχει, ούτε να ακούει καλά λόγια για την προσπάθειά του. Θέλει να κερδίζει κάτι από αυτές. Και στη Γαλλία ένιωσε ότι άφησε πίσω του μια ευκαιρία.
Απέναντι σε έναν αντίπαλο με μεγαλύτερες δυνατότητες και παραστάσεις, η ομάδα της Κρήτης διεκδίκησε αποτέλεσμα μέχρι το τέλος. Γι’ αυτό και η ήττα πόνεσε τόσο. Όταν έχεις φτάσει κοντά, δύσκολα συμβιβάζεσαι με όσα έκανες σωστά στη διαδρομή.
Αυτά, όμως, έχουν τη σημασία τους. Ο ΟΦΗ φεύγει από ένα τέτοιο παιχνίδι έχοντας δοκιμάσει τις αντοχές του σε υψηλές απαιτήσεις. Γνωρίζει καλύτερα τι μπορεί να κάνει, αλλά και πόση προσοχή χρειάζεται για να ολοκληρώσει τη δουλειά. Σε αυτό το επίπεδο, η απόσταση ανάμεσα σε μια καλή εμφάνιση και ένα μεγάλο αποτέλεσμα μπορεί να είναι μία φάση.
Το ζητούμενο τώρα είναι να μάθει να καλύπτει αυτή την απόσταση. Να διαχειρίζεται καλύτερα τις δύσκολες στιγμές, να κρατά τη συγκέντρωσή του και να αξιοποιεί την ευκαιρία όταν παρουσιάζεται. Αυτή είναι η εμπειρία που αποκτάς παίζοντας τέτοιους αγώνες και μπορεί να σε βοηθήσει τόσο στην Ευρώπη όσο και στο πρωτάθλημα.
Γι’ αυτό δεν συμφωνώ με τη σκέψη ότι μια εύκολη ήττα θα ήταν προτιμότερη επειδή θα πονούσε λιγότερο. Από το παιχνίδι στη Γαλλία ο ΟΦΗ έχει πράγματα να πάρει μαζί του. Έχει συγκεκριμένους λόγους να πιστεύει ότι μπορεί να ανταγωνιστεί ομάδες αυτού του επιπέδου.
Αυτό βέβαια δεν σβήνει τα λάθη, όπως και μια δύσκολη βραδιά στο ελληνικό πρωτάθλημα δεν ακυρώνει όσα χτίζονται. Η εξέλιξη μιας ομάδας κρίνεται στη συνέχεια: στο κατά πόσο διορθώνει τις αδυναμίες της και επαναλαμβάνει όσα κάνει καλά.
Ο ΟΦΗ δείχνει ότι αποκτά τις βάσεις για να ζητήσει περισσότερα από τη φετινή ευρωπαϊκή του παρουσία. Η πρόκριση μπορεί να αποτελεί αγωνιστικό στόχο, αρκεί η πίστη να συνοδεύεται από βελτίωση και συνέπεια.
Στη Ρεν έμεινε η πίκρα για αυτό που χάθηκε. Έμεινε όμως και η προσδοκία ότι, την επόμενη φορά που θα βρεθεί τόσο κοντά, θα μπορέσει να φύγει με αυτό που διεκδικεί.
